چراغ

وقتی مولوی دختر باز شود

shirdagh84 — Sun, 16 Nov 2008 05:01:54 GMT

در این روزها یک داستان جالب را شنیدم. اول شوکه شدم بعد باورم شد که می شود در کشوری که هیج چیزی در جای خودش قرار ندارد. این کار هم شود. داستان از این قرار بود که دوستی داشتم در یکی از ولایتها ولی مدتی بود که بسیار دچار افسردگی و نا امیدی شده بود. دختر فعالی که قبلا بود دیگر نبود و من تلاش کردم که علت را بدانم. بعد از چندین بار تماس او راز نگفته ای را افشا کرد که من را شوکه کرد. گپ از این قرار بود که این دخترک فعال و تحصیل کرده بود. خیلی به فعالیت اجتماعی و سیاسی علاقه داشت. جالب اینکه سنش نیز از ۲۵ سال تجاوز نمی کند.

او به من درد مندانه گفت که می دانی در کشور ما اگر کسی فعالیت سیاسی واجتماعی داشته باشد و بخواهد برای این کشور کار کند همواره به دیده شک به او نگریسته می شود. من نیز از اینکه در جامعه مرد سالار افغانستان فعالیت سیاسی داشتم همه شاید این فکر به سرش زده بود. از جمله مولوی که در مسجد جامع این شهر کار می کرده و آدم است که همواره علیه تمام مظاهر بد اجتماعی فعالیت می کند یک روز ایشان یک نامه به این دختر داده بود و از ایشان خواسته بود که با این فعال اجتماعی رابطه جنسی داشته بود و این برای من باعث شوک شد. نظر شما در این باره چه می باشد.

کرزی، دشورایهای ارتباط با مخالفین و بحران قدرت

shirdagh84 — Mon, 10 Nov 2008 10:41:34 GMT

احمد شفایی

در اولین روز های که کرزی مرد چپن پوش قندهاری با تعداد اندکی از اطرافیانش وارد کابل شد. امید جدیدی در دل مردم افغانستان ایجاد گردید. مرد ساده و بدون تجمل که در مراکز عمومی شهر با مردم دیدار می کرد و عصر جدید را به مردم افغانستان نوید می داد. زندگی که در آن بوی از حزب دوستی و قوم گرایی دیده نمی شد.

روند کلی در کشور نیز به گونه بود که انتظار می رفت با مشارکت تمام اقوام و احزاب کشور روند جدید آغاز شود. افراد گروه طالبان که بعد از یک جنگ خورد کننده با ائتلاف بین المللی وجود فزیکی خود را از دست داده بود به دره ها و کوها و یا به کشورهای که از آنها حمایت می کردند فرار کردند.

چالش دیگر که فرا روی کرزی قرار داشت حزب اسلامی افغانستان به رهبری گلبدین حکمتیار بود که حکمتیار در ویلای لوکس و تجملاتی خود در بالا شهر تهران علم مخالفت را بالا می کند هرچند که قطب الدين هلال، يکی از اعضای بلند پايه حزب اسلامی افغانستان، روز دوشنبه 11 مارچ 2001 در شهر پیشاور پاکستان اعلام کرد که این حزب نه تنها هيچگونه خصومتی با اداره موقت افغانستان ندارد بلکه آماده تفاهم و همکاری با آن اداره است. اما نگرانی عمده در کابل وجود داشت.
در اولین روزهای تشکیل اداره موقت، حکمتیار از تهران خارج شد و ارتباط وی با رسانه ها و مردم بصورت علنی قطع شد. ايران دفاتر حزب اسلامی آقای حکمتيار را، پس از آن که او اعلام کرده با دولت موقت افغانستان مخالف است و نيروهايش را برای مبارزه با نيروهای خارجی در افغانستان بسيج کرده است، تعطيل کرد.

از طرف دیگر در اولین روزهای تشکیل دولت موقت یک سخنگوی وزارت خارجه افغانستان به خبرگزاری رويتر گفته بود که حکمتیار در صورت بازگشت به کشور، دستگير و به جرم جنايات جنگی محاکمه خواهد شد.
حکمتیار بعد از این تاریخ دیگر به یک مهره مهم و مخالف دولت افغانستان تبدیل شد. نفوذ سنتی گروهای وی در مناطق شرقی افغانستان مشکلات زیادی را برای دولت افغانستان ایجاد کرد. هرچند که مشارکت مستقیم نیروهای وابسته به حزب اسلامی در حملات انتحاری در افغانستان کمتر تایید شده است ولی نیروهای وی در انفجارهای کنار جاده ای، پرتاب راکت و جنگ های چریکی از تجارب قابل ملاحظه ای برخوردار می باشد که مشکلات زیادی را نیز برای نیروهای امنیتی افغان و بین المللی ایجاد کرده است.

زمامداران کابل بعد از استقرار دولت موقت، انتقالی و جمهوری اعلام کرده بود که تنها با کسانی مذاکره خواهد کرد که دست آنان به خون مردم آغشته نباشد و از تمام افراد طالب و گروه حزب اسلامی دعوت کرده بود که به روند صلح کنونی کشور بپیوندند ولی ملا عمر و گلبدین حکمتیار باید محاکمه شوند اما روز جمعه 27 اکتوبر 2006 رئیس جمهور کرزی در کنفرانس مطبوعاتی از گلبدین حکمتیار و ملاعمر رهبر طالبان به طور رسمی دعوت که با دولت افغانستان مذاکره کند. رئیس جمهور تاکید کرد که گفتگو و مذاکره با هرکسی از جمله با گلبدین حکمتیار و ملاعمر بمنظور ختم جنگ و تحقق صلح و ثبات یک امر مثبت و مهم می باشد.

متاسفانه روند کنونی کشور به گونه ای می باشد که تعریف مشخص از مولفه های قدرت در کشور وجود ندارد و یا اینکه تعریف مشخصی از آنها وجود ندارد. اکنون دولتمردان ما دید مشخص و تعریف دقیق از میزان قدرت سیاسی مخالفان خود ندارند و یا اینکه در تعبیر و تفسیر آن دچار یک مشکل عمیق شناختی شده است.

بها دادن بیش از حد به حزب اسلامی افغانستان دولت کنونی را با مشکلات زیادی روبرو خواهد کرد. زیرا قرائت گلبدین حکمتیار از اسلام و دولت غیر ممکن است که با قوانین موجود کشور و ارزش های رایج در عرصۀ سیاسی و اجتماعی همسو شود و نتایج آن خواهد شد که ما با ورود حزب اسلامی به ساختار قدرت در دولت برهان الدین ربانی شاهد بودیم .

گلبدين حكمتيار رهبری است که بدون در نظر داشت مصالح بزرگ کشور به جزم اندیشی حزبی سخت اعتقاد دارد و اخیرا نیز ادعا کرد که حزب اسلامي افغانستان تنها گروهي است كه توانايي ايجاد دولت اسلامي و با ثبات را در كشور دارد.

تعداد از صاحب نظران معتقدند که دولت افغانستان در نظر دارد با کنار آمدن با حكمتيار تلاش کنند تا جنگجویان طالب که ارتباط با القاعده ندارند از این گروه تند رو دور سازند و زمینه را برای بازگشت آنان به افغانستان و پروسه صلح فراهم کند.

حمکمیتار نیز که اکنون اعلام کرده که همکاري با گروه طالبان را پايان داده و زمينه گفتگو با حامد كرزي رئيس جمهوري افغانستان نيز باز است. و درباره اینکه با کرزی گفتگو کرده و یانه تاكيد كرده است که گفتگو بهترين راه حل براي افغانستان است .

چندی قبل نیز غيرت بهير سخنگو و داماد حكمتيار با تلاش رئيس جمهوري پس از شش سال از زندان بگرام تحت اداره امريكايي ها به زندان پلچرخي كابل انتقال يافت و بعد آزاد شد. كارشناسان آزادي وي را دريچه يي براي گفتگو ميان حزب اسلامي و دولت افغانستان تعبير كرده اند.

اکنون به دلیل ابهام و پنهان کاری که در روند سیاسی کنونی کشور مردم نگران است که آینده آن چه خواهد بود. روند به گونه ای است که حزب اسلامی افغانستان بیشتر از هر حزب و گروه جهادی و غیر جهادی درحکومت وزیر، والی، رئیس و ولسوال دارد. و بسیاری از این مقامات دولتی وابستگی خود را با حزب اسلامی حفظ کرده و چنانچه شواهد نشان می دهد با رهبر خود در ارتباط اند. و افزایش این روند نیز همچنان ادامه دارد.

     تعداد از صاحبت نظران معتقدند که نزدیک شدن انتخابات ریاست جمهوری باعث شده است که دولت کرزی به نزدیکی بیشتر به حزب اسلامی فکر کند آما مقامات حزب اسلامی اسلامی افغانستان اعلام کرده اند که به عنوان یک حزب سیاسی درانتخابات ریاست جمهوری سال آینده از خود کاندیدایی مستقل خواهد داشت.
   داکتر فضل محمد ابراهیمی عضو شورایی اجرایوی حزب اسلامی روز شنبه 25 سرطان درسومین و آخرین روز نشست سراسری این حزب درکابل بیان داشت که درجریان گفتگوهای سه روزه بین اعضایی حزب فیصله به عمل آمد که حزب اسلامی درانتخابات ریاست جمهوری سال آینده افغانستان کاندیدایی مستقل خود را، داشته باشد.
     اکنون تعداد از صاحب نظران معتقد ند که رئیس جمهور کرزی در یکی از سفر های خارجی خود به شوخی به تعدادی از دیپلوماتهای افغان گفته بود که اگر این جنگ سالارها بسیار مجبورم کنند، حکومت را به طالبان و حکمتیار میسپارم. ولی اکنون روند به گونه ای شده است که مردم فکر کنند کارها به سمتی می رود که کرزی قبلا به شوخی اعلام کرده بود و اکنون در نظر دارد که این شوخی اش را جامه حقیقت بپوشاند.

حتی تعداد از روزنامه بعد از آزادی غیرت بهیر اعلام کردند که گزارشای رسیده از ارگ ریاست جمهوری حاکیست در جریان ملاقات آقای کرزی با وی که بلافاصله بعد از رهایی وی از زندان پلچرخی صورت گرفت، آقای کرزی چندین کرسی وزارت را به حزب اسلامی حکمتیار پیشنهاد کرد به شرطی که آقای بهیر با جلال الدین حقانی و حکمتیار و ملاعمرارتباط گرفته و آنان را به همراهی با حامد کرزی تشویق نماید. در واقع با این اقدام آقای کرزی می خواهد خود را شامل یک برنامه مصالحه سیاسی بزرگ ترکند که به نظر اغلب صاحب نظران بسیار خطرناک و برای مردم افغانستان گران خواهد بود.

shirdagh84 — Sat, 25 Oct 2008 06:46:57 GMT

فراخوان سراسری شعر سومین مجموعه "تبر و باغ گل سرخ"

تا کنون از نشر فراخوان سراسری شعر سومین مجموعه "تبر و باغ گل سرخ" بیش از دو ماه می گذرد که با توجه به اهمیت موضوع، استقبال گسترده شاعران متعهد مقاومت و ضرورت توضیحات بیشتر پیرامون فراخوان، دبیرخانه اهم نکات را در این راستا مشروحاً به اطلاع می رساند:

1- با توجه به حجم آثار رســــیده از هم اکنون حروفچینی مجموعه شروع شده است و به همین خاطر دبیرخانه یک ماه از مدت ارســــال آثار را کاهـــــش می دهد و آخــــرین مهلت ارسال آثار را 1/10/87 اعلام می نماید.

2- دبیرخانه صراحتاً اعلام می نماید که مجموعه سوم "تبر و باغ گل سرخ" بانی خاصی ندارد و چاپ مجموعه با هزینه پیش فروش آن تضمین یافته است که تا کنون نیز ادامه دارد. در خصوص پیش فروش مجموعه علاقه مندان تنها با تماس و هماهنگی با شماره تلفن های مندرج در این اطلاعیه می توانند همکاری و مشارکت نمایند. در غیر این صورت دبیرخانه هیچ ضمانت و مسئولیتی به عهده ندارد.

3- شاعران ارجمندی که افزون بر سروده های خود آثاری از دگر شاعران مقاومت در دست دارند صمیمانه تقاضا می شود که آثار مذکور را در اختیار دبیرخانه قرار دهند تا از چاپ در مجموعه باز نماند. بدیهی است که از این عزیزان در دفتر سوم مفصلاً و شخصاً یادآوری و سپاسگزاری به عمل خواهد آمد و همچنین جهت هماهنگی لازم می توانند با دبیرخانه در تماس شوند.

4- از هنرمندان متعهد و توانمند طراح و گرافیست صمیمانه دعوت می شود که آثار خود را برای طرح جلد دفتر سوم "تبر و باغ گل سرخ" به دبیرخانه ارسال نمایند. از میان آثار رسیده بهترین اثر برای طرح جلد گزینش خواهد شد و باقی آثار به صورت آلبوم هنری در بخش ضمائم مجموعه به نشر خواهد رسید.

5- دبیرخانه خود را مجاز به چاپ سروده های می داند که تا کنون در مجلات، ویژه نامه ها و سایت ها در موضوع فراخوان منتشر شده است .

6- همه عزیزان از رسیدن آثار به دبیرخانه – ضمن نگهداری یک نسخه در نزد خود- با دریافت ایمیل، مراجعه به وبلاگ اختصاصی فراخوان و یا تماس با دبیرخانه اطمینان حاصل کنند. در غیر این صورت به ارسال مجدد آثار اقدام نمایند.

در پایان از عموم ارجمندانی که در معرفی شاعران دردمند مقاومت و نشر این اطلاعیه در سایت ها، وبلاگ ها، مطبوعات، مراکز و محافل ادبی و فرهنگی در داخل و خارج از کشور دبیرخانه را یاری رسانند تقدیر و تشکر فراوان به عمل می آید.

دبيرخانه

فراخوان سراسری شعر سومین مجموعه « تبر و باغ گل سرخ»

آخرين مهلت ارسال آثار: 1/1۰/1387.

تلفن هاي تماس: 00989354927269 و 00989359775138

آدرس: ايران، قم، خيابان امام خميني(ره)، هشت متري لوله، کوچه 4 ، پلاک 50،

کدپستي: 9 الي57888 ـ 37187

سانحه رانندگي

shirdagh84 — Fri, 17 Oct 2008 04:09:18 GMT

درسانحه اي رانندگي كه درمنطقه الگگ شيرداغ اتفاق افتادسه زن وسه پسربچه دردم جان دادندو۱۳نفرديگرزخمي شدند اسيب ديدگا ن كه همه ازمنطقه خزينه به زيارت كوه شاه رفته بودنددربازگشت پس ازآنكه راننده پياده شد موتربه عقب برگشت دچارسانحه شدند. مااین مصیبت رابه بازماندگان انهاتسلیت می گویم.

آیا هزاره موفق به زندگی بهتری خواهد شد

shirdagh84 — Wed, 15 Oct 2008 06:59:27 GMT

گرفته شده از نشنال جیوگرافیگ

هزاره ها مردمی سخت کوش در کار و تحصیل دانش هستند اماچهره آسیایی و ایمان و اعتقادشان به عنوان یک شیعه مسلمان, دیر زمانی است که باعث شده مورد آماج و حمله قرار گیرند. آیا هزاره ها موفق به یافتن زندگی بهتری در عصر بعد از طالبان خواهند شد؟

در قلب افغانستان فضایی خالی به چشم میخورد, غیبتی بهت آور, آنجا که مجسمه های عظیم بودا روزگاری قد برافراشته بودند. درماه مارس 2001, آخرین روزهای اقتدار طالبان در افغانستان, طالبان راکت هایی را به سوی بوداها آتش کرده , مواد منفجره ای در درون آنها منفجر نمودند. این مجسمه های عظیم در حدود 1500 سال بود که از بلندای بامیان بر این سرزمین می نگریستند. تاجران و مبلغان جاده ابریشم با باورها و اعتقاداتی متفاوت از این سرزمین عبور کردند. مامورین امپراطوری های بسیاری همچون مغول, صفویه, بریتانا و اتحادیه شوروی جاپای خونینی از خود بر جای گذاشتند. کشوری به نام افغانستان شکل گرفت. رژیم های بسیاری سربرآوردند, سقوط کردند و یا سرنگون شدند. و مجسمه های بودا همچنان نظاره گر بودند. اما طالبان مجسمه های بودا را فقط بت هایی غیر اسلامی پنداشتند, ارتدادی حک شده بر روی سنگ. آنها هرگز اهمیت ندادند که وحشی خوانده شوند, از انزوا نترسیدند. نابود کردن مجسمه ها به نوعی مارک باورها و اعتقاداتشان بر فرهنگ و تاریخ بود.

این اقدام همچنین اعمال قدرتی بود بر روی مردمی که سالها زیر نگاههای خیره مجسمه های بودا زیسته اند: هزاره ها, ساکنین منطقه ای دورافتاده در ارتفاعات مرکزی افغانستان معروف به هزاره جات – منطقه مرکزی این مردم- اگر چه کاملا به انتخاب خودشان نبوده است. با در بر گرفتن یک پنجم کل جمعیت کشور افغانستان, هزاره ها سال هاست که مارک بیگانه و رانده شده را خورده اند. آنها عموما شیعیان مسلمانی هستند که در کشوری با سلطه سنی مذهب زندگی میکنند. هزاره ها معروف به انسان های پر تلاشی هستند که با این وجود غالبا شغل های مورد دلخواهشان را ندارند. چهره آسیایی این مردم- چشم های کشیده, بینی کوچک و گونه های پهن- آنها را در طبقه پایین جامعه قرار داده است, چهره ای که یادآور دونیت آنها نسبت به دیگر اقوام است وبعضی آن را حقیقت می پندارند.

طالبان حاکم - اکثرا پشتون های قوم گرا و اهل تسنن- هزاره ها را به چشم ملحد, حیوان و ... می نگریستند: آنها چهره یک افغان را ندارند و مانند یک مسلمان نماز نمیخوانند. یکی از طالبان درباره قوم های غیر پشتون افغانستان چنین میگوید: " تاجیک به تاجیکستان میرود, ازبک به ازبکستان میرود و هزاره به گورستان" . و در حقیقت بعد از نابودی مجسمه های بودا, طالبان هزاره جات را محاصره کردند, قریه جات بسیاری به آتش کشاندند تا تمام مناطق مرکزی را غیر مسکونی سازند. از زمان شروع فصل پاییز, مردم هزاره در این فکر بودند که آیا خواهند توانست فصل زمستان را به سلامت پشت سر بگذارند.

شش سال پس از سقوط طالبان, هنوز آثار جراجت برسرزمین هزاره چات باقی مانده است. اما با این وجود, آنچه را که امروز در این سرزمین میبینی ده سال گذشته حتی تصور آن هم ممکن نبود.

امروز, بامیان از امن ترین مناطق افغانستان محسوب میشود, تقریبا عاری از زمین های کشت تریاک که در مناطق دیگر به وفور یافت میشود. نظم سیاسی جدیدی براین سرزمین حکم فرماست. هزاره ها اکنون به دانشگاه دسترسی دارند, به پست های دولتی و دیگر جاده های رو به پیشرفت و ترقی که مدت مدیدی بود از آن محروم شده بودند. یکی از معاونین رئیس جمهور کشور هزاره است, و یک زن هزاره , تنها والی زن در این کشور است, اولین زنی که توانسته چنین موقعیتی را به دست آورد. پرفروش ترین رمان آمریکایی, بادبادک باز, شخصیت داستانی یک هزاره را به تصویر میکشد و یک هزاره واقعی برنده اولین "ستازه افغان" شده است.

همچنان که این کشور در تلاش است تا بعد از ده ها سال جنگ داخلی, خود را از نو بازسازی کند, بسیاری بر این باورند که هزاره جات در این زمینه میتواند بهترین الگو باشد, نه فقط برای هزاره ها که برای کل افغان ها. اما گاه خاطرات تلخ گذشته و ناامیدی های امروز سایه شک بر چنین باور خوشبینانه ای می افکند: جاده هایی که هنوز تعمیر نشده, شورش گاه به گاه طالبان, و قیام تندروان اهل تسنن.

در حال حاضر پروژه بازسازی بودا در حال انجام است: هزاران خورده سنگ را تکه تکه جمع می کنند تا مجسمه های بودا را از نو بسازند. چیزی شبیه به این پروژه در میان خود هزاره ها در حال وقوع است: آنها نیز تلاش دارند تا گذشته شکسته و خرد شده شان را دوباره از نو جمع کرده بسازند, اما با یک تفاوت اساسی: برای بازسازی بودای تخریب شده تصاویری از بودای سالم اولیه وجود دارد. اما هزاره ها هیچ تصویری از گذشته خود ندارند که بر مبنای آن بتوانند آینده ای تهی از درد و عذاب را پیش بینی کنند.

" موسی شفق" میخواهد در چنین آینده ای زندگی کند. وی جوانی 28 ساله است با موهای بلند سیاه و چهره ای هزاره که بی شباهت به بوداهای بامیان نیست. او بر دروازه دانشگاه کابل ایستاده است با بلوز قرمز, شلوار سیاه و عینک طبی. امروز کلاس درس تعطیل است. دو ماه دیگر, وی فارغ التحصیل خواهد شد که با توجه به بی ثباتی این کشور, موفقیتی بزرگ برای هر افغانی محسوب میشود. و چون شفق هزاره است, موفقیت وی حکایت از عصری نو دارد. شفق کاملا آماده است که با رتبه اول فارغ التحصیل شود چون تنها به این طریق است که میتواند حرفه ای را که همیشه در آرزوی آن بوده , تدریس در دانشگاه کابل, به دست آورد.

"میشل سمپل", مرد ایرلندی ریش قرمز, که به عنوان نماینده مخصوص اتحادیه اروپا در افغانستان خدمت میکند میگوید: هزاره ها جوانانی پر شور, پر تلاش و آینده نگر را به جامعه شان تحویل میدهند, جوانانی که همواره در پی فرصتهایی هستند که زاییده شرایط جدید افغانستان است. شفق در تاسیس مرکزی به نام " مرکز دیالوگ" همکاری نموده است, موسسه ای از دانشچویان هزاره با 150 نفر عضو فعال در این موسسه. این موسسه مجله ویژه خود را نشر میکند, سعی دارد وقایعی را که درجهت رشد و تقویت اصولی چون " پلورالیسم و اومانیسم" به ثبت رسیده , زنده نگاه دارد و برای نظارت بر برگزاری انتخابات, با موسسات حقوق بشر همکاری میکند.

"سمپل" این گروه را نشانی از پیدایش آگاهی های سیاسی در میان جوانان هزاره میداند.شفق میگوید:" ما پنجره ای رو به فرصت ها و موقعیت های جدید داریم اما نمیدانیم تا چه زمان این پنچره باز خواهد بود". این فرزند هزاره جات, پسری روستایی است که به شهری بزرگ آمده و پیشرفت خوبی نیز داشته است. پدر شفق در قریه شان در ورس, ولسوالی در جنوب بامیان, کشاورزی میکند. وهمچنین رستورانتی را در مرکز این ولسوالی اداره میکند. در ولسوالی ورس, بچه ها بنابر سنتشان خیلی زود ازدواج میکنند, در خانه همراه خانواده میمانند و در زمینهای کچالو, کشاوزی میکنند اما شفق چیزی بیش از این میخواست. شفق در ساعات بیکاری اش که به پدر کمک نمیکرد حریصانه به خواندن روی می آورد: رمان, تاریخ, فلسفه, ترجمه های آبراهام لینکن, جان لاک و آلبرت کامو.

همچنان که شفق بزرگ میشد, داستان های بسیاری از اجداد خود میشنید, اینکه مردمش از کجا آمده اند و چرا چهره شان اینگونه متفاوت از چهره های تاجیک و پشتون است. وی درمییابد که او و دیگر مردم هم قومش, در واقع فرزندان سربازان مغولی چنگیز خان هستند که در قرن سیزدهم به مرکز افغانستان تاختند,همانجا مستقر شدند و تمام ساکنین را به اسارت خود درآوردند, مردمانی مختلط از تمام نژادها و ... که چیزی غریب در طول جاده ابریشم نبود. وقتی مردم محل قیام کردند و پسر چنگیز را کشتند, مرد فاتح, بامیان رابا خاک یکسان کرد و بسیاری از ساکنین آن را از صحنه روزگار محو نمود و اینگونه انتقام خود را از قاتلین فرزندش گرفت. آنان که از این انتقام گیری جان سالم به در بردند با متجاوزین مغولی ازدواج کردند و هزاره بوجود آمد- پدیده ای ژنتیکی که باعث شد امروز چهره ظاهری این مردم اینگونه متفاوت از چهره های دیگر مردم افغانستان باشد.

این اواخر, اقلیتی از مردم هزاره به رابطه ای که با چنگیز می یابند افتخار میکنند اما اغلب اوقات تبار و اصل ونسب این مردم بر ضد آنها استفاده شده است. برای بسیاری حکایت مدرن روز از دهه 1890 شروع میشود زمانی که "عبدالرحمان" ,پادشاه پشتون, قتل عام خونین ضد هزاره را در هزاره جات و بیرون از آن به راه انداخت. نیروهای عبدالرحمان که تعصب کورکورانه وطن پرستی شان آنها را بیش از پش تحریک کرده و با فتوای ملاهای اهل تسنن – که هزاره را کافر و بی دین میخواندند- کاملا مسلح شده بودند, هزاران هزاره را قتل عام کردند و هزاران تای دیگر راکه جان سالم به در برده بودند به بردگی گرفتند. جمعیت عظیم هزاره ها از سرزمینها پست کشاوزی به ارتفاعات مرکزی رانده شد. حاکمان بعد از عبدالرحمن, با توسل به زور و قانون هزاره ها را که از لحاظ روحی و جسمی محدود و محصور شده بودند, در همان ارتفاعات مرکزی نگاه داشتند.

روایاتی از تاریخ سیاه هزاره ها همچون میراثی فرهنگی از میان نسل های بسیاری گذشته و اینک بازبه خودشان رسیده است. حبیبه سرابی والی ولایت بامیان میگوید:" مردم هزاره شرم دارند که هویت واقعی شان را نشان دهند". محمد محقق, قوماندان سابق هزاره که بیشترین آراء را در انتخابات مجلس سال 2005 به دست آورد میگوید:" ما همچون الاغ بودیم که برای حمالی از این مکان به مکانی دیگر مورد استفاده قرار میگرفتیم."

شفیق در صنف دهم بود که طالبان در سال 1996 قدرت را به دست گرفتند و قول دادند که امنیت را به توده مردمی که از جنگ های قومی و نژادی خسته شده بودند بازگردانند.یک سال قبل, طالبان به طور وحشیانه ای "عبدالعلی مزاری" – رهبر دلسوزی که گاه پدر مردم هزاره خوانده میشد- را به قتل رساندند. وی در بینان گذاری " حزب وحدت اسلامی" تلاش بسیاری کرده بود تا از این طریق اختلافات بین هزاره ها را از بین ببرد. بعد از مرگ وی, حزب متلاشی شد و نیروهای طالبان درسرزمین هزاره جات نفوذ کردند.

شفق میگوید:" همراه پدرم بر روی زمین کار میکردم که ناگهان خواهرم دوید و گفت که طالبان همه جا هستند" مردم از بوجی هایشان پرچم سفید به نشان صلح درست کردند. رهبران محلی برای آرام کردن طالبان با آنها معامله میکردند. شفق کتابهایش را مخفی کرد.

جنگ زشتی بود

در ولایت بامیان, سربازان وحدت اسلامی امیدوار بودند که بتوانند مانع از تصرف بخش هایی از کشور به دست طالبان شوند. مکاتب بسته شد. محصولات همچنان بر روی زمین ماندند. خانواده ها به سوی ایران و یا تیپه های دیگر گریختند. طالبان هزاره جات را محاصره اقتصادی کردند. انبارهای مواد غذایی را در منطقه ایجاد کردند و این در حالی بود که بسیاری از گرسنگی رنج میبردند. در بامیان, خانواده های بسیاری در پی مکانی امن به غارهای بودا پناه بردند. در اوایل سال 2001, در سرمای وحشیانه هزاره جات, ترس و وحشت دامن گیر مردم یکولنگ شد. در هشتم ژانویه, طالبان مردان هزاره را در مرکز ولسوالی گرد هم جمع کردند. سید جوهر عمال, معلم یکی از قریه جات, میگوید:" مردم تصور میکردند که به دادگاه برده میشوند" اما فردا هشت صبح همه آنها کشته شدند. طالبان آنها را به صف کردند و در انظار عمومی به گلوله بستند. وقتی ریش سفیدان قریه از احوال این مردان جویا شدند آنها نیز به همین شکل به قتل رسیدند. و در نهایت, سازمان دیده بان حقوق بشر اعلام کرد که 170 نفر در 4 روز به دار آویخته شدند. محسن موی سفید , 55 ساله از مردم همین قریه که وی نیز دو برادر خود را به همین شکل از دست داده بود میگوید:" تنها دلیلش این بود که ما شیعه بودیم".

رهبران محلی از طالبان اجازه خواستند تا اجساد را دفن کنند. اجساد یخ زده باید با آب جوش از هم جدا میشدند. دو هفته بعد دوباره جنگ آغاز شد. طبق اعلام سازمان دیده بان حقوق بشر, نیروهای طالبان بیش از چهار هزار خانه , دکان و ساختمان های عمومی را آوار کردند. آنها تمام شهرهای ولایت بامیان را با خاک یکسان کردند. مردم قریه به سوی کوهستان گریختند و از همان بالا شاهد سوخته شدن خانه هایشان بودند.

بسیاری به ولسوالی ورس پناه آوردند جایی که خانواده شفق- مادر, پدر, و هفت کودک خرد- در تلاش برای یافتن غذا بودند. شفق دست از خواندن برداشت و شروع به درس دادن کرد. امروزمکاتب هزاره جات پر از معلمانی است که هنوز صنف دوازده شان را تمام نکرده اند. اما آرزوهای شفق کم کم محو می شد. او میگوید: " من چندان امیدوار نبودم چون فکر میکردم که طالبان 10 تا 20 سال دیگر اینجا خواهند بود" .

تاخت و تاز طالبان در اوج خود بود وقتی که هواپیماها به ساختمان مرکز تجارت جهانی وساختمان پنتاگون برخورد کردند. بعد از این که نیروهای آمریکایی قدرت را از دست طالبان گرفتند, انتظاراتی تازه به وجود آمد. به ویژه هزاره ها به این باور رسیدند که با آزادی فاصله چندانی ندارند. سمپل میگوید:" من در روزهایی کار کردم که هزارها تصور میکردند به معنای واقعی کلمه با سیستم تبعیض و نژادپرستی مواجه هستند. اما حالا موضوع کاملا فرق کرده است."

اما هزاره هایی چون شفق نمیتوانند به راحتی به این لحظات اعتماد کنند. وی میگوید:" من آرزو دارم مکانی را بیابم که در آن همه جوانان به آرزوهای خود برسند. جایی که هم کلیسا باشد و هم معبد هندو. جایی که مذاهب دیگر هم وجود داشته باشد. این هدف پلورالیسم است. شفق آرزوی تدرس در دانشگاه کابل را دارد و دوست دارد هنگام بازگشت به خانه اش با دختر مورد علاقه اش که سید است ازدواج کند. خانواده های سید دخترشان را به پسران هزاره نمی دهند ولی شاید در این عصر جدید, چندان غیر ممکن نباشد.

از بلندای آسمان

منطقه هزاره جات, دارای چشم اندازها و مناظر بسیار زیبا و متحیر کننده ای است. دره های ارغوانی اطراف بامیان, آبهای آبی بند امیرو قله های سر به فلک کشیده ای که از کوههای نزدیک ولسوالی ورس برخاسته اند. اما بر روی زمین حکایت دیگری است. برای کسانی که اینجا زندگی میکنند این سرزمین سرزمینی سخت و دشوار است با خاطراتی تلخ که مردم این سرزمین بایستی زندگی خود را از میان آنها بیرون بکشند.

زمستان هزاره جات, اگر شروع شود شش ماه ادامه دارد. جاده های برف زده بامیان برای وسایل نقلیه حتی با زنجیر تایر صعب العبور میشوند. و کوههای بلند, راههای ارتباطی ولسوالی ها را می بندد. با وجود تمام قولهایی که از طرف دولت و تمویل کنندگان بین المللی برای ساختن جاده بامیان-کابل و بامیان-یکولنگ داده شده است, همچنان بسیاری از آنها راه هایی مناسب برای قاطر و الاغ باقی مانده اند. در زمستان بسیاری از زنان در هنگام زایمان جانشان را از دست میدهند چرا که کمک به موقع دریافت نمیکنند. حتی در بهترین شرایط آب و هوایی, کشاورزان نمیتوانند محصولات خود را به بازار برسانند. "کریس ایتن" از بنیاد آقا خان میگوید" ما سعی کردیم که هندوانه ها و هلوها رابه بازار برسانیم ولی هنگامی که به بازار رسیدیم آنچه که داشتیم آب هندوانه و آب هلو بود."

محمد اکبر یک کشاورز هزاره است که در لرچه منطقه ای در غرب یکاولنگ زندگی میکند. در سراشیبی بالای یک رودخانه باریک, خانه های کاهگلی به هم چسبیده قرار دارند. این خانه ها چزء همان خانه هایی است که در دوره طالبان سوزانده شدند. در لرچه هر مردی میتواند دقیقا کوهی را که با خانواده خود به آن گریخته بود به شما نشان دهد و برایتان ازآن سفرهای سخت و طاقت فرسایی بگوید که مجبور بودند از میان انبوه برف ها بگذرند وهر آنچه را که میتوانستند با خود به سوی کوهها حمل کنند. امروز, بسیاری از آن خانه های سوخته و تخریب شده دوباره از نو بازسازی شده اند. مردم قریه همچنین مقداری پول چمع کردند و در قریه شان مسجدی نو ساختند. مردم پول زیادی ندارند ولی ریش سفیدان قریه آنها را قانع میکنند که نباید تریاک بکارند. اکبر می گوید:" این کار حرام است."

همین طور که در بهار گذشته برف ها آب میشدند, بعضی مناطق دچار سیلاب های شدید و خطرناکی شدند. اما اکبر- و در واقع تمام هزاره جات- امیدوار بودند که این سیلاب ها نشان از پایان قحطی و خشکسالی باشد که بسیاری از خانواده ها را در چند سال اخیر مجبور به فروش حیواناتشان کرده بود.درآخرین ساعات یک روز بهاری, اکبر قطعه زمین کوچکش را در بیرون از قریه که درآن گندم کاشته بود آبیاری میکرد. تمام دره را قطعات زمینی شبیه به قطعه زمین اکبر با محصولات گندم, کچالو و علوفه پر کرده بود. نزدیکترین جاده در آنسوی رودخانه بود. پلی را که از این سوی رودخانه به آن سوی رودخانه برای دسترسی به جاده ساخته بودند در اثر سیلاب از بین رفته بود. سه الوار چوب به شکل پل روی رودخانه گذاشته شده بود . پدرمادرها بچه هایشان را کول میکردند و از این شبه پل میگذراندند تا به مکتب بروند. در این دهکده کوچک و در سرتاسر هزاره جات, تعلیم و تربیه یک اولویت است. پدرمادرها در این منطقه خیلی بیشتر از جاهای دیگر این کشور دوست دارند که فرزندانشان درس بخوانند حتی اگر مکتب, یک خیمه و یا ساختمانی بدون در و پنجره باشد, حتی اگر معلمان تحصیلات کامل نداشته باشند.حسین علی در غاری در بامیان زندگی میکند جایی که خانواده اش روی تختخواب های نازک و باریک میخوابند و دیوارهایش از دود سیاه شده است . بچه های حسین علی میتوانند کار کنند و پول خوبی به دست آورند اما او دوست دارد که بچه هایش درس بخوانند. او میگوید:" من دیگر پیر شده ام. از من گذشته است اما بچه هایم باید چیزی یاد بگیرند."

در سال های اخیر, مدارس زیادی به کمک تیم بازسازی ولایتی و دیگر نمایندگان از سایر ارگان ها در منطقه هزاره جات ساخته شد. در ولایت دایکوندی, تعدادی از نوجوانان میگفتند که جوانان در اینجا ازدواج نمیکنند مگر اینکه تحصیلات خود را تمام کرده باشند. بیشتر از یک سوم کسانی که در آزمون ورودی دانشگاه شرکت میکنند از دانش آموزان هزاره هستند. و این تعداد هر روز بیشتر میشود. ریحانه آزاد یکی از اعضای شورای ولسوالی در دایکندی می گوید:" اینجا دختران به مکتب میروند. آنها هم باورهای خود را دارند و هم آزادی خود را" .

شاید روزگاری این دانه ها به بار بنشیندد و تمام کشور از آنها درس بگیرند. اما در حال حاضر خانواده ها باید در پی نگرانی های خود باشند. که عمدتا به این مفهوم است که باید جایی بروند که کار وجود داشته باشد. در این قریه و آن قریه شما زنهایی را می بینید _ در حالی که دامن های بلند, بلوز و روسری های آبی, سبز و قرمز پوشیده اند_ که برفهای پشت بامشان را پارو میکنند یا روی زمینهایشان به تنهایی کارمیکنند, چون مردهایشان به شکل روز مزد در پاکستان, ایران, هرات و یا کابل کار میکنند. این وضعیت هم برای مردانی که میروند و هم برای زنانی که میمانند سخت و طاقت فرساست. اما گاه خو کردن به یک مکان به مفهوم یافتن مکانی جدید است.

برای بسیاری این مکان جدید شهر کابل است, جایی که %40 از ساکنین آن در حال حاضر هزاره هستند. در خیابان های اطراف قسمت غرب کابل, شما بچه های هزاره را میبینید که یونیفرم مخصوص پوشیده به مکتب میروند. فروشندگان هزاره را میبینید که دکان های خود را باز کرده اند و خیاط های هزاره که مشغول کار شده اند. "حسین یاسا" سردبیر روزنامه “daily outlook” می نویسد که هزاره ها اکنون ایستگاههای تلویزیونی مخصوص به خود دارند, صاحب روزنامه هستند و مدارس و مساجد مخصوص شیعه را دردست ساخت دارند. یاسا میگوید:" طبقه متوسط هزاره ها به سرعت رشد میکنند"

اما با این وجود از حاشیه که بنگری, بخش عظیمی از جمعیت هزاره ها کارگران ساده ای هستند که در غرب کابل_ دشت برچی, و چنداول – زندگی میکنند که نه دسترسی به برق دارند و نه آب تمیز.

نعمت الله ابراهیمی ازکارمندان مدرسه اقتصاد میگوید" شما در مورد زاغه ها صحبت میکنید."

هر روز, کراچی رانهای هزاره در خیابان ها سرگردان برای یافتن کار هستند. در زمستان, بهار, تابستان , پاییز, اول صبح, پایان روز, همچنان منتظر هستند تا شاید کسی بیاید و کراچی آنهارا برای حمل الوار, سامان آلات, بوجی های گندم ,قوطی های روغن و ظرف و ظروف مراسم عروسی کرایه کند.

پهلوان, بابا و اسدالله سه تن از مردانی هستند که همین کار را انجام میدهند چون چاره ای ندارند, چون کار دیگری بلد نیستند. آنها تصور میکنند که هیچ کس آنها را نمیبند اما نمیدانند که آنها چهره عمومی یک هزاره در کابل هستند و کارهایی انجام میدهند که هیچ کس دوست ندارد انجام دهد.

در یک روز خوب, آنها 200 تا 250 روپیه کار میکننند, اما نمیتوانند زیاد روی این روزهای خوب حساب کنند. پهلوان که یک کشتی گیر است, سی سال سن دارد و از سن هفت سالگی کار میکند. وی میگوید:" ما هر روز از صبح تا شب با کراچی هایمان می نشینیم و منتظر می مانیم". ذولفقار عظیمی که همان "بابا" است شصت و هفت سال سن دارد ویکی از انگشتان خود را از دست داده است. وی میگوید:" من در زندگی ام یک لحظه خوش ندیده ام" . اسدالله جوان ترین آنهاست, جوانی آرام و زیبا که سراپا خاکی شده است. او به تازگی از ایران برگشته است. جوانی لاغر اما چالاک. وی که در حدود بیست سال سن دارد میگوید که قبلا هنرمند بوده و حالا با این کراچی کار میکند.

اولین کار امروز از مردی است که میخواهد 20 بوجی پلاستر به یک محل کار ببرد. پهلوان در جای دیگری سرگردان است بنابراین بابا و اسدالله بوجی ها را که هر کدام 77 پوند است روی کراچی میگذارند. هر دو مرد با هم میله های کراچی را گرفته و باری را که حدود 1500 پوند وزن دارد درمیان بوغ و سرو صداهای موترها میکشند. سی دقیقه بعد با مسافتی حدود هفتصد یارد دورتربه داخل انباری ها میپیچند, درحالی که به شدت عرق کرده اند و نفس نفس میزنند به محل مورد نظر نزدیک میشوند. سی قدم آخر باید بارها را روی پشت خود حمل کنند. بابا یک بوجی را پشت کرده با کمرخمیده و سر پایین, بوجی را با یک دست نگاه داشته, پودر سفید بر روی لباسهایش میریزد. ده دقیقه دیگر و بالاخره کارشان تمام میشود. بابا و اسدالله $1.20 میگیرند که باید بین خود تقسیم کنند.

بابا میگوید:" وضعیت مرا در این سن و سال میبینی!" و سرش را برمیگرداند طوری که خداحافظی اش را میبینم. قوطی نصوارش را بیرون میکشد و مقداری داخل دهانش میگذارد قبل از آنکه منتظر کار بعدی بماند.

بعضی ناظرین بر این باورند که چهره متفاوت هزاره باعث شده است که آرزوی اتحاد و دموکراسی در این کشور به رویایی دست نیافتنی بدل شود. ابراهیمی میگوید:" من فکر میکنم حس قوم گرایی هزاره ها در کابل بیشتر از مناطق هزاره جات است چون آنها در کابل هر روز تفاوت بین هزاره و غیر هزاره را در زندگی روزمره شان تجربه میکنند." سیما ثمر رئیس کمیسیون مستقل حقوق بشر نیز موافق است. وی اضافه میکند: " هزاره ها بیشتر از هر کس دیگری آمادگی پذیرش دموکراسی را دارند چرا که بیشتر از هر مردم دیگری زجر کشیده اند. آنها با همه وجود درد تبعیض را چشیده اند. آنها واقعا در پی برابری و عدالت اجتماعی هستند."

اگردر ماه می گذشته, بوداها همچنان قد برافراشته بودند میتوانستند جوانی را ببینند که در خیابان بامیان قدم می زند, خیابان آسفالت نشده ناهمواری که در دو طرف آن دکان های زیادی به چشم میخورد و دکان هایی که در آنها روغن, داروهای پزشکی و سامان آلات ساختمانی به فروش میرسد. تابلوی بزرگی که تصویر مزاری, رهبر شهید هزاره , را در خود دارد در دامنه کوهی نصب شده است. موسی شفق به خانه اش باز گشته است. او نتوانسته است شغلی را که دوست داشت در دانشگاه کابل به دست آورد. او میگوید:" اگر من بخواهم در افغانستان زندگی کنم تنها جایی که میتوانم بمانم کابل است." مدارک تحصیلی درخشانش چنین امری را ممکن میسازد. موسی رضایی یکی از مشاورین وزارت تحصیلات عالیه میگوید" شفق از دانشجویان بسیار باهوش و پرتلاش دانشگاه بود. او باید در دانشگاه استخدام میشد." اما تعصبات علیه هزارها همچنان در دانشگاه وجود دارد. استادان متعصب پشتون و از آن میان کسانی که هزاره ها را متهم به وحشی گری میکنند همچنان افراد پرنفوذ و قدرتمند دانشگاه هستند. سید عسکر موسوی نویسنده " هزاره های افغانستان" میگوید که این تبعیضات به میزان بسیار کمی تغییر کرده است. وی اضافه میکند در بامیان" دو تغییر وجود دارد. دو بودا وجود داشت که اینک وجود ندارند."

شفق خبر بد دیگری هم دارد: او نمیتواند با دختر مورد علاقه اش در ورس ازدواج کند. شفق میگوید" من او را دوست دارم و او هم مرا دوست دارد ولی وقتی مادرم را به خواستگاری اش فرستادم پدرش قبول نکرد چون من یک هزاره هستم."

حالا شفق تنهاست. به هزاره جات بازگشته و در دانشگاه بامیان جایی که همه هزاره هستند درس میدهد. استادان دانشگاه هم مثل شاگردانشان, پر شور, پر انرژی , با هوش و البته کمی هم بیمناک هستند.از زمان بازگشایی در سال 2004, این دانشگاه همچنان پیشرفت داشته است. آنسوی دروازه دانشگاه, حیات گردو خاک گرفته ایست با دختران و پسرانی کتاب به دست که به سمت کلاس هایشان میروند. تابلوی در ورودی دانشگاه به سه زبان نوشته شده است,- به زبان انگلیسی و دری که رایج ترین زبان کشور افغانستان است و بعد به زبان پشتو که زبان پشتون هاست با فرمتی بزرگتر از دو زبان دیگر.

شفق تاریخ افغانستان را در دوره روشنگری و انقلاب صنعتی درس میدهد. او نظریات جان لاک و آبراهام لینکون را توضیح میدهد. در مورد آزادیخواهی و دموکراسی حرف میزند. معاش شفق 2000 روپیه در ماه است.

بعد از تمام این امیدها و قول های داده شده, هزاره ها احساس میکنند که دولت جدید آنها را کاملا از یاد برده است, دولتی که تحت حکومت یک رئیس جمهور پشتون است. درمنطقه هزاره جات که راه میروی این سوال همچنان طنین اندازمیشود: چرا در منطقه ای که امن است, منطقه ای که دولت را حمایت میکند, منطقه ای که فساد چندان دامن گیر نیست, منطقه ای که در آن زنان در زندگی اجتماعی خود نقش دارند, منطقه ای که تریاک تولید نمیکند, توسعه , پیشرفت و منفعت چندانی به چشم نمیخورد؟ چندان غیر عادی نیست اگر گاهی از کشاورزان بشنوی که در فکر کاشت تریاک و فروش آن در بازارهای هروئین هستند و یا حتی گاه خشونت های کوچکی را به وجود می آورند. چون آنها فکر میکنند که شاید به این طریق بتوانند توجه دولت را جلب کنند.

هزاره جات میتواند الگوی خوبی باشد با این وجود زمان زیادی گذشته است. در حال حاضر, شورش طالبانی که این اواخر رهبران هزاره را در ولسوالی های مختلف مورد هدف حمله قرار داده اند, خاطرات تلخی را برای هزارها یادآورمیشود. محسن موی سفید از قریه کته خانه میگوید" هر بار که خبری ازرادیو در مورد طالبان میشنویم چار ستون بدنمان میلرزد" .

شاید نسل جدید افغان ها بتوانند این مردم را به جایی فراتر از جنگ و جنگ سالاری و جهاد هدایت کنند. که بیشتر آن مربوط به این است که آیا طالبان همچنان رشد خواهند کرد, آیا جوامع بین المللی علاقه خود را برای نجات این مردم از دست خواهند داد, آیا تنش بین ایران و آمریکا تاثیر معکوس بر روی هزاره ها خواهد داشت. به هر حال, هر آنچه که رخ دهد, موضوع چیزی فراتر از سرنوشت هزاره هاست.

همان طور که "دان تری" مردی آمریکایی که بیش از 30 سال در افغانستان زندگی کرده است میگوید: "هرآنچه که برای هزاره ها رخ دهد قصه تمام این مردم است, قصه تمام این سرزمین, قصه تک تک این آدمها"

shirdagh84 — Thu, 21 Aug 2008 21:43:10 GMT

فراخوان سراسری شعر سومین مجموعه تبر و باغ گل سرخ

فرا خوان سراسري شعر

به منظور نشر سومين مجموعه از سوگسروده هاي " تبر و باغ گل سرخ"

سيـزده سال از شهـادت بنيانگذار جريان عدالتخواهي و وحدت ملي افغانســتان رهبر شهيـد استاد عبـدالعـلي مزاري (ره) مي گذرد، اما هنوز عدالت خواهان و اقليت هاي محروم اين مرز وبوم انديشه ها، آرمان ها وفرياد هاي مظلومانه وعدالت طلبانة او را مي ستايند و هرسال با برگزاري پر شکوه مراسم سالروز شهادتش بدون حمايت دولتي وحزبي در نقاط مختلف جهان با خون سرخ او وآرمان هاي بلند اسلامي، انساني وملي او تجديد ميثاق نموده و با خلق آثار علمي، ادبي و هنري ياد و خاطره ي او وياران وفادارش را گرامي مي دارند.

بابه مزاري (ره) پس از شهادت خود موجب بيداري عمومي مردم و پديد آمدن يک جريان وموج بزرگ ادبي در عرصه شعر مقاومت گرديد که در تاريخ کشور بي نظير است. [1] شاهد اين مدعا دو مجموعه مستقل « تبر و باغ گل سرخ »‌ است که به کوشش شاعر متعهد و دردمند محمد شريف سعيدي و با مقدمه بلندي از چهره ممتاز عرصه شعر وادب معاصر کشور سيد ابوطالب مظفري در اولين و دومين سالروز شهادتش به چاپ رسيده است. در دفتر اول اين مجموعه 75 اثر از 42 شاعر و در دفتر دوم 95 اثر از 44 شاعر چاپ شده است که بلند ترين قطعه اين آثار در قالب يک مثنوي 156 بيتي از شاعر بيدار و دردمند محمد عزيزي مي باشد

در سوگ شهادت شهيد مزاري (ره) وياران صديق او نه تنها شاعران افغانستاني از همه اقوام بلکه فراتر از مرزهاي افغانستان کساني چون سيد علي موسوي گرمارودي از شاعران مشهور ايران و... نيز شعرهاي آتشيني از خودشان به يادگار گذاشتند.

اکنون به منظور ارج نهادن به فرهنگ ايثار و شهادت و تقدير ازشاعران مقاومت بر آن هستيم که اشعار و سوگسروده هاي اين عزيزان را در دفتر سوم « تبر و باغ گل سرخ» گرد آوري نمائيم تا به مناسبت چهاردهمين سالگرد شهادت بابه مزاري (ره) به چاپ رسيده ودر اختيار علاقه مندان و ادب دوستان کشور قرار گيرد. از اين رو از شاعران ارجمند مقاومت صميمانه دعوت مي شود که آثار خود را به يکي از زبان هاي دري، پشتو، ازبکي، عربي و اردو همراه با مشخصات ارسال نمايند تا دبيرخانه نيز به نوبت خود بتواند به چاپ مجموعه توفيق يابد.

دبيرخانه مصمم است که سروده هاي غير زبان فارسي را نيز پس از انتشار دفتر سوم به صورت مجموعه مستقل به نشر سپارد. پيشاپيش از کساني که ما را در چاپ و نشر و اطلاع رساني اين فراخوان در مطبوعات و سايت ها ياري رسانند تقدير وتشکر فراوان به عمل مي آيد.

دبيرخانه

فراخوان سومین مجموعه « تبر و باغ گل سرخ»

آخرين مهلت ارسال آثار: 1/11/1387.

تلفن هاي تماس: 00989354927269 و 00989359775138

آدرس: ايران، قم، خيابان امام خميني(ره)، هشت متري لوله، کوچه 4 ، پلاک 50،

کدپستي: 9 الي57888 ـ 37187

Website: www.babamazary.blogfa.com

Emai:

babamazary@yahoo.com babamazary@gmail.com

....................................

1 - حسن ،انوشه ،دانشنامه ادب فارسي درافغانستان ،ج3،ذيلنام مزاري ،تهران ،وزارت فرهنگ وارشاد اسلامي ،1381ش

تسلیت

shirdagh84 — Mon, 28 Jul 2008 09:13:19 GMT

بازگشت همه بسوی اوست

برادرن ارجمند اقایان حاجی محمدنعیم بیگی ومحمدهاشم بیگی وسایربستگان بدیوسیله درگذشت مرحوم حاج سلطانعلی بیگی رابه شماوسایربستگان تسلیت عرض نموده ازخداوندبرای آن مرحوم علودرجات وبرای شماوسایربستگان اجروصبرمسالت داریم .

صحنه های خونین

shirdagh84 — Sun, 13 Jul 2008 07:56:20 GMT

صحنه های ازحمله انتحاری به سفارت هنددرکابل(احمدشفایی)

رئیس جمهور آینده, کرزی یا خلیل زاد؟

shirdagh84 — Tue, 10 Jun 2008 05:24:30 GMT

محمد اكرام انديشمند- هالند

تب و تاب دومین انتخابات ریاست جمهوری افغانستان در حالی شدت می یابد که هنوز یکسال به این انتخابات باقی مانده است. گمانه زنی ها و تحلیل های فراوانی پیرامون این انتخابات ارائه می شود. نکات مهم در این حدس و گمان بر سر افرادیست که به میدان این رقابت پا پیش میگذارند

و از میان آنها یکی هم برنده ی این میدان می شود. این افراد کیها هستند و چه کسی از این میان به ارگ (کاخ) ریاست جمهوری خواهد رفت؟ ا زهمه مهم تر اینکه چه کسی فرد مورد نظر و حمایت واشنگتن در این انتخابات خواهد بود؟ تا زمانیکه دولت افغانستان با کمک مالی و نظامی ایالات متحده ی امریکا مجال حضور و حیات دارد، انتخاب رئیس جمهور مورد نظر و حمایت امریکا بخش جدا ناپذیر در پروسه ی دوام و بقای این دولت است. مدنظر قرار دادن فرضیه ی انتخاب رئیس جمهور بر خلاف خاست وتمایل امریکایی ها هر چند به نام و بهانه ی دموکراسی توهمی بیش نیست. هرچند که رئیس جمهور کرزی در اظهارات هفته ی قبل(13اپریل 2008) که تصمیم خود را مبنی بر نامزدی خویش در انتخابات آینده ی ریاست جمهوری اعلان کرد گفت:"این بار رئیس جمهور افغانستان را امریکایی ها نه؛ بلکه مردم افغانستان انتخاب می کنند." اما رئیس جمهور کرزی این مطلب را نیز گفته بود که وقتی در آغاز مبارزه ام علیه رژیم طالبان در ارزگان مردم را به قیام دعوت میکردم ریش سفیدی برایم گفت آیا امریکایی ها با شما هستند و همرایتان کمک می کنند یا نه؟ من برایش گفتم بلی! اگر امریکایی ها با ما نباشند و به ما کمک نکنند من این جا چه می کنم؟ و حالا نیز به مشکل می توان پذیرفت که رئیس جمهور بدون رضایت و حمایت امریکایی ها مجدداً پا به میدان انتخابات ریاست جمهوری بگذارد و تصویری از رهبری خود در حاکمیت افغانستان خارج از حمایت امریکایی ها داشته باشد. و اما این بار گزینه ی امریکایی ها برای ریاست جمهوری افغانستان چه کسی است؟ کرزی، جلالی، خلیل زاد و یا کسی دیگر...؟

کاندیدهای ریاست جمهوری:

یکی از نکات مورد حدس و بحث در انتخابات آینده ی ریاست جمهوری افغانستان کاندید های این انتخابات است. هرچند تا کنون افرادی چون رمضان بشر دوست عضو پارلمان و هفته ی قبل(25حمل 1387 برابر با 13 اپریل 2008) حامد کرزی رئیس جمهور کنونی کشور خود را از نامزدان انتخابات ریاست جمهوری معرفی کردند، اما هنوز بسیاری از کاندید های احتمالی ریاست جمهوری تصمیم خویش را آشکار نساخته اند؛ در حالیکه از افراد مختلفی به عنوان کاندیدان مقام ریاست جمهوری نام برده می شود. نام آنهاییکه تا کنون بر سر زبانها قرار دارد عبارت اند از: علی احمد جلالی وزیر اسبق داخله، زلمی خلیل زاد سفیر ایالات متحده ی امریکا در سازمان ملل متحد، داکترعبدالله وزیر پیشین خارجه، مصطفی ظاهر، محمدیونس قانونی رئیس ولسی جرگه، حاجی محمدمحقق عضو پارلمان، عبدالرشید دوستم و تعداد دیگر. از میان احزاب و ائتلاف های سیاسی که در صدد وارد شدن به میدان انتخابات ریاست جمهوری میباشند، از جبهه ی ملی و نقش مهم آن در این انتخابات نام برده می شود. نکات اصلی قابل پرسش و بررسی در ارتباط با کاندیدهای مذکور نخست به بحث بر سر درستی و نادرستی نامزدی آنها به مقام ریاست جمهوری بر میگردد و ثانیاً، ارزیابی میزان و درصدی شانس پیروزی آنها در این انتخابات است. پیروزی که زمینه های آن بستگی به عوامل مختلفی چون توانایی های فردی و اجتماعی کاندید شوندگان و حمایت خارجی به ویژه حمایت ایالات متحده ی امریکا از فردی به عنوان رئیس جمهور آینده ی افغانستان دارد.

جبهه ی ملی و نامزد ریاست جمهوری:

از جبهه ی ملی به عنوان عمده ترین گروه اپوزیسیون سیاسی در دولت افغانستان نام برده می شود که معرفی نامزد برای انتخابات ریاست جمهوری از سوی این جبهه مهم تلقی می گردد. آیا جبهه ی ملی نامزدی را برای کاندید ریاست جمهوری معرفی خواهد کرد؟

هر چند موضع گیری و دیدگاه مخدوش و نا مشخص جبهه ی ملی در مورد معرفی نامزد به انتخابات ریاست جمهوری نشان میدهد که جبهه ی مذکور به چنین تصمیمی نخواهد رسید، اما هویت و ویژگیهای درونی جبهه ی ملی نیز گویای ناتوانی جبهه ی ملی درتوافق برسرکاندید واحدعضو جبهه به انتخابات ریاست جمهوری است. جبهه ی ملی یک تشکیل نا متجانس، مصلحتی و مؤقتی از سوی افراد و رهبران گروه هایی است که هر کدام در درون جبهه آجندا و اهداف خود را دارند. بسیاری از اهداف اعضای رهبری جبهه مبتنی بر منافع و مصالح شخصی شان استوار است که چنین تشکیلی را برای حفظ این منافع و دسترسی به منافع بیشتر یک نیاز تلقی می کنند. از این رو جبهه ی مذکور تا کنون در خلای هویت به سر می برد که به مثابه ی یک ائتلاف سیاسی از افراد و گروه های مختلف، از متحدین دولت افغانستان است یا گروه اپوزیسیون را دردولت تشکیل میدهد؟ عضویت برخی از اعضای عالی رتبه ی دولت در جبهه ی ملی بیش از بیش ماهیت و تعریف جبهه ی مذکور را در پرده ی ابهام و تاریکی فرو برده است. با توجه به چنین مشخصات و مشکلاتِ که جبهه ی ملی در درون خود دارد بعید به نظر می رسد که جبهه ی مذکور تا یکسال دیگر بتواند فردی را ازمیان خودنامزد انتخابات ریاست جمهوری معرفی کند. اظهارات اخیرسخنگوی جبهه ی مذکور که ممکن است جبهه از نامزد دیگری بیرون از جبهه ی ملی حمایت نماید، ناکار آیی و ناتوانی ضعف جبهه را بر می تابد. جبهه ی ملی که توان توافق بر سر نامزدی را از میان خود در انتخابات ریاست جمهوری آینده نداشته باشد، اعلان حمایت از نامزد بیرون از جبهه مخفی نگهداشتن ناکارآیی، شکست و افتضاح سیاسی جبهه ی مذکور است. وقوع احتمال کاندید برخی از اعضای رهبری جبهه ی ملی بصورت مستقل و بدون ارتباط جبهه ی مذکور که احتمال آن بسیار زیاد به نظر می رسد به معنی فروپاشی مطلق جبهه ی ملی خواهد بود. هرچند که ناتوانی و نا کارآیی سیاسی جبهه ی مذکور در واقع جبهه ی ملی را از لحاظ عملی مدت ها قبل بسوی فروپاشی برده بود.

علی احمد جلالی:

علی احمد جلالی وزیر پیشین وزارت داخله ی افغانستان یکی از چهره های مطرح و نامزد برای ریاست جمهوری معرفی می شود. تعلق او از لحاظ قومی به قوم پشتون در کشور و داشتن تابعیت امریکا، وی را برای برخی از صاحب نظران فرد مطرح و مهم در انتخاب ریاست جمهوری تبدیل کرده است. اما این ویژگیها تا چه حد او را در رقابت بر سر انتخابات ریاست جمهوری برنده می کند؟ آیا جلالی وارد میدان رقابت در انتخابات ریاست جمهوری خواهد شد؟ انگیزه ها و محاسبه ی او از ورود به میدان این رقابت و پیروزی در این میدان چیست؟

شایعه ی نامزدی جلالی در انتخابات ریاست جمهوری در حالی به گوش می رسد که هنوز موصوف از چنین تصمیمی سخن نگفته است. هرچند او در ماه های اخیر در رفت و آمد میان ایالات متحده ی امریکا، کشورهای اروپای غربی و افغانستان به سر میبرد و در میان جمعی از افغانهای مقیم این کشورها نظریات خود را در مورد اوضاع افغانستان در میان میگذارد. او در آخرین نشست و ابرازنظر خویش روز گذشته(18اپریل 2008) با جمعی از افغانها در شهرک "نایکرک" در امرسفورت هالند نیز به صراحت از تصمیم خود سخن نگفت. نکته ی قابل تذکر در ابراز نظر های جلالی دراین نشست با شماری از افغانهای که یکصد نفر را تشکیل می دادند این بود که هیچ مطلب مهم و نو را در رابطه با معضل افغانستان مطرح نکرد. او در مورد نیروهای خارجی و عملکرد آنها اظهارات متناقض و چند پهلو داشت. از یکسو با تذکر اینکه افغانستان تا کنون 3500 بار از سوی نیروهای هوایی خارجی بمباران شده اند و از این بمبارانها مردم صدمه دیده اند نارضایتی و انتقاد خود را از موجودیت قوت های خارجی نشان میداد و از سوی دیگر حضور نیروهای خارجی را در کشور یک نیاز تلقی میکرد و به ضرورت همآهنگی عملکرد این نیروها و کشور ها در عرصه های مختلف نظامی و غیر نظامی تأکید می نمود. وی بحران افغانستان را ناشی از عوامل پنجگانه ی تروریزم، ضعف دولت، تولید مواد مخدر، ناهمانگی عملکرد نیروهای خارجی و مداخلات منطقوی دانست اما رفع این بحران را مستلزم زمان بیشتر برای ایجاد ثبات و حاکمیت قانون خواند. جالب این بود که ازیکطرف ایران را متهم به دخالت در افغانستان میکرد و از سوی دیگر با تذکر این نکته که دولت ایران با حضور امریکا اجباراً به این دخالت کشانده می شود در صدد توجیه این دخالت می شد. ابراز نظر او درمورد پاکستان نیز مبهم و چند پهلو بود. در حالیکه عملکرد دولت پاکستان را در مبارزه با تروریزم تمجید نمود و دستگیری ششصد تن اعضای القاعده را توسط مامورین پاکستانی نشانه های مثبت و جدیت این مبارزه خواند، از سوی دیگر از ناکافی بودن تلاش پاکستان در این مبارزه سخن گفت و از آن انتقاد کرد.

علی احمدجلالی دربیانات و ابراز نظرهای خویش به انتخابات آینده ی ریاست جمهوری افغانستان نپرداخت و از نامزدی خود در این انتخابات حرفی به زبان نیاورد. هرچند شماری از سخنرانان در این نشست برای ریاست جمهوری موصوف اشتیاق نشان دادند و با ابراز حمایت از نامزدی وی در انتخابات ریاست جمهوری او را فرد شایسته برای مقام ریاست جمهوری خواندند، اما موصوف به این نداها و مطالبات پاسخ روشنی ارائه نکرد. نه از عدم نامزدی خود سخن گفت و نه خود را از کاندیدان انتخابات ریاست جمهوری معرفی نمود. درحالیکه برخی از مشتقان ریاست جمهوری جلالی در این نشست او را فردموردنظر و مورد حمایت امریکا به جانشینی کرزی در انتخابات آینده ی ریاست جمهوری معرفی می کردند و از این حمایت با اطمینان سخن می گفتند، اما چنین اشاره و اطمینانی در ابراز نظر و بیانات جلالی انعکاس نداشت.

نکته ی قابل پرسش این است که آیا علی احمد جلالی فرد مورد نظر و حمایت واشنگتن به جای حامد کرزی در دومین انتخابات ریاست جمهوری افغانستان خواهد بود؟

در حالیکه جلالی تابعیت ایالات متحده ی امریکا را دارد و در سال 2004 از امریکا سر راست به مقر وزارت داخله آمد، امابه نظر می رسد که هنوز در مراکز و مراجع قدرت امریکا که تصمیم شان برای گزینش رهبری دولت مورد حمایت شان در افغانستان تعین کننده است، نشان و شواهدی از انتخاب جلالی در مسند ریاست جمهوری افغانستان وجود ندارد. از سوی دیگر موقعیت جلالی چه از لحاظ جاذبه های مدیریتی و رهبری و چه از نظر پایگاه قومی و اجتماعی بسیار ضعیف تر از آن است که زمینه ساز پیروزی موصوف در انتخابات ریاست جمهوری باشد. برخی از افراد آگاه جلالی را در دوران وزارتش در وزارت داخله یک مدیر اماتور و فاقد توان اداره و رهبری معرفی می کنند که بیشتر به حضور در کنفرانس های مطبوعاتی و در رسانه های گروهی علاقمندبود. گفته می شود که جلالی در مسند وزارت، وقت خود را بیشتر در مصاحبت با خارجی ها سپری میکرد و کمتر از درون وزارت و ادارات وزارت خویش خبر داشت و به آنها می رسید. افزون بر آن، این افراد جلالی را در وزارت داخله با تبعیض و تمایلات قومی، دارای اندیشه های برتری خواهانه ی قومی می پندارند که برای رهبری در جامعه ی کثیرالاقوام افغانستان نا مناسب است.

مسلماً جلالی بسیاری از اتهامات متذکره را در مورد ضعف اداره و تعصبات قومی نمی پذیرد و از این لحاظ مانعی را در مسیر رسیدن به مسند ریاست جمهوری کشور نمی بیند. حتی اگر جلالی تا سال آینده نتواند توجه امریکایی ها و محافل غربی را در حمایت از او به عنوان رئیس جمهور آینده کسب کند، آماده سازی چنین زمینه و ذهنیت در داخل و خارج افغانستان به عنوان رهبر پشتون جانشین کرزی در انتخابات سوم ریاست جمهوری از انگیزه های مهم وی در تحرکات او برای نامزدی این دور خواهد بود. جلالی در محاسبه و ارزیابی خود حمایت امریکا و غرب را از فرد تکنوکرات متعلق به قوم پشتون و مورد اعتماد آنها در رسیدن بر مسند رهبری قدرت در افغانستان مورد عنایت قرار میدهد. او که خود را در چنین جامه ای آراسته و مناسب می یابد با تلاش و فعالیت های دوام دار و ایجاد ذهنیت نامزدی در رفتن بسوی دومین انتخابات ریاست جمهوری و یا احتراز از آن، کم از کم در صدد فراهم سازی مقدمات دسترسی به این مسند در سومین انتخابات است.

مصطفی ظاهر:

مصطفی ظاهر نواسه ی مرحوم محمد ظاهر، شاه پیشین افغانستان یکی از چهره های مطرح بحث در سیاست و رهبری افغانستان است. مصطفی برخلاف تمایل رئیس جمهورکرزی و برخی اعضای خاندان سلطنتی اسبق به عضویت جبهه ی ملی ظاهراً از مخالفین سیاسی داخل و بیرون دولت رئیس جمهور در آمد. او همیشه در محافل خصوصی و به دور از چشم خبرنگاران و رسانه ها به شدت از رئیس جمهور کرزی انتقاد می کند و کرزی راشخص ناتوان و نامناسب برای رهبری افغانستان می خواند. انگیزه های ناراحتی و انتقاد مصطفی ظاهر از رئیس جمهور کرزی ناشی از باور موصوف بر سر سوء استفاده ی کرزی از نام و موقعیت جدِ مصطفی، شاه اسبق و متوفی است. هرچند مصطفی هیچگاه بگونه ی آشکارا رهبری در افغانستان را پس از سقوط رژیم طالبان حق محمدظاهرشاه و خانواده ی او نپنداشت، اما او معتقد است که کرزی با استفاده از نام و اعتبار محمدظاهرشاه این حق را غصب نمود و دیگر هیچ نقش و حرمتی به شاه و خانواده اش نگذاشت. صرف نظر از درستی و نادرستی باورهای مصطفی ظاهر، موصوف به عنوان نواسه ی محمدظاهرشاه در صدد ایفای نقش تعین کننده درسیاست کشورتارسیدن به مقام ریاست جمهوری است.شایدمصطفی ظاهر در رسیدن به چنین آرزوی اعلان ناشده بود که علی رغم ناهمخوانی و نا همسویی ها بابسیاری ازرهبران جبهه ی ملی به این جبهه پیوست. اماتاکنون جبهه ی ملی از معرفی مصطفی ظاهربه عنوان کاندیداین جبهه در انتخابات ریاست جمهوری خودداری ورزیده است. نشست متعدد رهبران جبهه در ماه های اخیر به ویژه پس از قتل مصطفی کاظمی سخنگوی جبهه ی مذکور در معرفی نامزد جبهه به انتخابات ریاست جمهوری نتیجه ای در برنداشت. در حالیکه مصطفی کاظمی از هوادارن اصلی نامزدی مصطفی ظاهر به مقام ریاست جمهوری از سوی جبهه ی ملی بود، بسیاری از رهبران جبهه ی مذکور با کاندیدی مصطفی ظاهر به عنوان کاندید جبهه ی ملی موافق نیستند. مذاکرات ناکام رهبران جبهه ی ملی برسر این امر، مصطفی ظاهررا وا داشت تا طرح خود را در مورد ایجاد صلح در افغانستان روز 12 اپریل 2008 (24 حمل1387) اعلان کند. طرح او بر مبنای مذاکرات بین الافغانی، تشکیل لویه جرگه و برگزاری انتخابات قرار دارد که در واقع مشروعیت دولت افغانستان و ریاست جمهوری حامدکرزی را مورد تردید قرا رمیدهد. هرچند مصطفی ظاهر تا کنون از نامزدی خود در انتخابات ریاست جمهوری سخن نگفته است اما برخی آگاهان اعلان چنین طرح را مقدمه چینی و زمینه سازی برای نامزد شدن موصوف در انتخابات ریاست جمهوری میدانند. آیا مصطفی ظاهر بدون توافق جبهه ی ملی حاضر خواهد شد تا خود را در انتخابات آینده نامزد ریاست جمهوری معرفی کند؟ برخورد محتاطانه و وسواس آمیز مصطفی ظاهر در سالهای حضورش در افغانستان نشان میدهد که او بدون ارزیابی دقیق و اطمینان از مؤفقیت چشم بسته به چنین اقدامی متوسل نخواهد شد. در حالیکه مصطفی ظاهر در نامزدی خود به حمایت جبهه ی ملی در داخل و حمایت امریکایی ها و غرب در بیرون نیاز دارد، اما به نظر می رسد که او از چنین حمایتی برخوردار نیست. بدون تردید توافق جبهه ی ملی بر سر او به عنوان کاندید این جبهه و جلب حمایت امریکایی ها می توانست مصطفی را به ارگ کابل ببرد.

داکتر عبدالله:

داکترعبدالله وزیرخارجه ی پیشین افغانستان یکی ازچهره های فعال سیاسی درعرصه سیاست امروزکشور است. او که از همکاران و یاران نزدیک احمدشاه مسعود بود در فعالیت و زدو بند های سیاسی دوره ی پس از سقوط طالبان راه مستقل در پیش گرفت. در حالیکه از او به عنوان یکی از کاندید ها در انتخابات ریاست جمهوری نام برده می شود، اما تا کنون هیچگونه شواهدی که حاکی از تصمیم موصوف در این مورد باشد به ملاحظه نرسیده است. برخی از صاحب نظران داکتر عبدالله را در جامعه ی قبیلوی و سنتی افغانستان که تعلقات قومی افراد عنصر مهم را در سیاست تشکیل میدهد با توجه به هویت قومی موصوف فرد مناسب در رهبری دولت می پندارند. داکتر عبدالله با پدر قندهاری پشتون و مادر پنجشیری تاجک و روابط وسیع داخلی و بین المللی موقعیت استثنایی دارد. آیا موصوف با توجه به چنین موقعیت یکی از نامزدان ریاست جمهوری خواهد بود؟

بر خلاف شایعاتی که از سوی برخی رسانه های گروهی مبتنی بر نامزدی داکتر عبدالله در انتخابات ریاست جمهوری مطرح می شود، به نظر می رسد که موصوف از چنین اقدامی احتراز کند. وی در میدان فعالیت سیاسی خود شخص واقع نگر و عملگرا است. او با این ویژگی در تلاش ها و فعالیت های سیاسی خویش تصمیم به اقدامی نخواهد گرفت که هیچگونه شانس پیروزی نداشته باشد. وی برخلاف آنکه خود کاندید مستقل ریاست جمهوری باشد تر جیح خواهد داد تا در کنار نامزد مورد حمایت ایالات متحده ی امریکا و جهان غرب به عنوان معاون اول و یا عضو مقتدر کابینه ی آینده قرار بگیرد. داکتر عبدالله از روابط نزدیک با محافل سیاسی امریکا و اروپا و از اعتبار قابل توجه برخوردار است.

داکتر عبدالله با زلمی خلیل زاد نماینده ی افغان تبار امریکا در سازمان ملل متحد که از نامزدی او نیز در انتخابات ریاست جمهوری سخن زده می شود، روابط نزدیک و تنگاتنگ دارد. آگاهان امور که نقش خلیل زاد را در سیاست افغانی امریکا نقش "پادشاه ساز" می پندارند از داکتر عبدالله به عنوان شریک مهم و مقتدر در حکومت آینده چه با ریاست جمهوری خلیل زاد و چه با ریاست کرزی و یا جلالی نام می برند.

محمدیونس قانونی:

محمد یونس قانونی رئیس ولسی جرگه در پارلمان کشور و از کاندیدهای دورقبلی ریاست جمهوری یکی از افرادیست که از او به عنوان کاندید دومین انتخابات ریاست جمهوری نام برده می شود. هرچند او عضو جبهه ی ملی است اما ناکامی جبهه در معرفی نامزد برای انتخابات ریاست جمهوری راه را برای نامزدی قانونی نه از آدرس جبهه بلکه از آدرس خودش باز می کند. بدون تردید توافق رهبران جبهه ی ملی بر سر نامزدی محمدیونس قانونی عضو رهبری جبهه ی مذکور و رئیس مجلس نمایندگان افغانستان در انتخابات ریاست جمهوری برای او یک مؤفقیت بود؛ اما بسیار بعید به نظر می رسد که چنین توافقی در مورد موصوف در جبهه ی ملی ایجاد شود. هرچند قانونی بصورت علنی تصمیم خود را درموردکاندیدی خویش اعلان نکرده است. نکته ی دیگری که می تواند به عنوان مانع در فراراه نامزدی قانونی در انتخابات ریاست جمهوری موردبررسی وتأمل قراربگیرد ادامه ی زمان کاری ولسی جرگه یکسال بیشتر ازدوره ی ریاست جمهوری است. آیا قانونی حاضر خواهد شد تا یکسال ریاست خود را در قوای مقننیه ی کشور قربانی مشارکت در انتخابات ریاست جمهوری کند که احتمال پیروزی اش در این انتخابات مبهم و تاریک است؟ هنوز پاسخ روشنی به این پرسش قبل از وقت است. هرچند راه استعفای دسته جمعی اعضای ولسی جرگه یکسال پیش از زمان موعود می تواند قانونی را از این بن بست بیرون کند. این احتمال نیز ضعیف دیده می شود که وکیلان برحال با امتیاز مادی و معنوی فوق العاده در پارلمان کشور چشم خود را بر یکسال امتیازات خود ببندند. اما نکته ی قابل تذکر این است که قانونی مشارکت خود را در رقابت بر سر ریاست جمهوری برغم موانع و مشکلات متذکره در این انتخابات برای حفظ آتیه ی موقعیت سیاسی خویش مهم تلقی می کند. او در این مشارکت بر جستگی و تثبیت نقش خود را در رهبری گروه ها و نیروهای بر آمده از مقاومت علیه طالبان به رهبری احمدشاه مسعود می بیند. تثبیت او در این نقش برای آینده ی سیاسی که چهره ی جوان و نسل دوم مجاهدین محسوب می شود از اهمیت زیادی برای موصوف برخودار است. او با این نقش می خواهد خلای رهبری پس از مسعود را در میان پایگاه اجتماعی موصوف و هوادارن او درجهاد و مقاومت پر کند. قانونی در چنین حالتی می تواند روابط و اعتبار بین المللی خود را بالا ببرد و به یکی از وزنه های قابل محاسبه در میدان سیاست افغانستان تبدیل شود. قانونی با چنین محاسبه وامید واری ازنامزدی خود در ازاء همراهی با نامزدموردحمایت ایالات متحده ی امریکا و جامعه ی بین المللی خود داری خواهد کرد. آیا قانونی چنین خواهد کرد و در چنین موقعیتی قرار خواهد گرفت؟

عبدالرشید دوستم:

عدم توفیق جبهه ی ملی به معرفی نامزد ریاست جمهوری که دوستم یکی از اعضای رهبری جبهه ی مذکور است، دوستم را بسوی نامزدی در انتخابات ریاست جمهوری میبرد. دوستم به عنوان عضو رهبری جبهه ی ملی بیشتر از هر عضو رهبری این جبهه در موقعیت ضعیف و دشوار قرار دارد. او دیگر نه تنها از توان بازی سالهای دهه ی نود در عرصه ی سیاسی و نظامی کشور برخوردار نیست، بلکه زیر فشار و سیاست های حاکمیت سیاسی پس از فروپاشی رژیم طالبان بسوی سراشیبی و زوال میرود. از این رو موصوف بیشتر از سایر اعضای جبهه به شکل گیری و ظهور جبهه ی مذکور اشتیاق فراوان نشان داد تا از فشار حاکمیت کنونی افغانستان و فشار جامعه ی بین المللی حامی این حاکمیت برای تضعیف و حذف خود از صحنه ی سیاسی و نظامی بکاهد. و یا در چنین جبهه ای کم از کم بخشی از توانایی های بازی سالهای دهه ی نود را در میدان سیاسی و نظامی احیاء کند. اما حوادث در یکسال گذشته نشان داد که دوستم تا مرز بازداشت و محاکمه از سوی پولیس و سارنوالی حکومت رئیس جمهور کرزی پرت شده است. علی رغم آنکه با اِعمال سیاست های مؤفقانه و زیرکانه ی رهبری حاکمیت ، پایگاه اجتماعی و قومی دوستم از درون متزلزل و متلاشی گردید، دوستم مشارکت در انتخابات ریاست جمهوری را به عنوان تلاشی در جهت برخورداری از حمایت قومی خویش ضروری می پندارد. مشارکت در انتخابات ریاست جمهوری و اخذ آراء ازبک ها و ترک تباران افغانستان یگانه راه بقای حیات و حضور او در فعالیت های سیاسی و غلبه بر حریفان و مخالفان در داخل پایگاه قومی او تلقی می شود. او از این زوایه بسوی نامزدی خود در انتخابات ریاست جمهوری می بیند و آنرا مهم می پندارد. هرچند که وی در این انتخابات به ریاست جمهوری نمی رسد و حتی با اختصاص آراء ازبک ها و ترکتباران افغانستان به خود، امتیاز مشارکت در قدرت سیاسی را با برنده ی انتخابات بدست نمی آورد. آنگونه که در اولین انتخابات ریاست جمهوری نه تنها به چنین امتیازی دست نیافت بلکه برنامه ی تضعیف و حذف او از صحنه سیاسی و نظامی ادامه یافت. حتی او در تعین وزیران ترکتبار به عنوان کاندیدی که آراء ترکتباران را کسب کرده بود مورد مشورت قرار نگرفت.

حاجی محمد محقق:

حاجی محمد محقق یکی دیگر از نامزدان مقام ریاست جمهوری در انتخابات آینده خواهد بود. در حالیکه او از ضعیف ترین شانس در رسیدن به پیرزوی در این انتخابات برخوردار است، مشارکت در رقابت انتخابات ریاست جمهوری را در جهت تحکیم پایگاه اجتماعی و سیاسی خود ضروری تلقی می کند. محقق در این تصمیم از منظر منافع قومی نگاه می کند. مشارکت او در انتخابات بسیاری از هزاره های اهل تشیع را بسوی او می کشاند و با بدست آوردن رأی آنها موقعیت موصوف به عنوان رهبر قومی در میان هزاره های تشیع تثیبت می شود. او با این موقعیت رهبری را از سایر رهبران مدعی قوم هزاره بدست می گیرد. او با این آراء می تواند در حکومت آینده امتیاز بدست آورد و در انتخابات پارلمانی نیز بده وبستان را بر این مبنا شکل بدهد. محقق این روند را در نخستین انتخابات ریاست جمهوری تجربه کرد و با توجه به موقعیت و نقش خود در آن انتخابات، در انتخابات پارلمانی به جایگاه مهمی در پایتخت کشور از نظر آراء دست یافت.

گزینه ی دیگر برای محقق احتراز از نامزدی خود و همراهی با یکی از کاندید های ریاست جمهوری خواهد بود که پیش از پیش به پیروزی او در انتخابات اطمینان حاصل کرده باشد. ممکن است او در چنین گزینه ای قول مشارکت در قدرت حکومتی را از کاندید مورد نظر بدست بیاورد. اما نکته ی منفی که یقیناً از دید محقق پنهان نخواهد ماند کسب آرای هواداران محقق از جامعه ی قومی مورد نظر موصوف توسط کاندید دیگر از پایگاه اجتماعی و قومی وی است. این در حالیست که از کاندیدهای دیگری چون انجنیر عباس و داکتر مدبر متعلق به قوم هزاره و جامعه ی تشیع نام برده می شود.

زلمی خلیل زاد:

از زلمی خلیل زاد نماینده ی ایالات متحده ی امریکا در سازمان ملل و سفیر پیشین دولت امریکا در افغانستان و عراق به عنوان نامزد در انتخابات ریاست جمهوری افغانستان نام برده می شود. شایعه ی نامزدی او برای نخستین بار در نهم جنوری سال روان 2008 مسیحی در نشریه ی امریکایی واشنگتن پست مطرح گردید. یک روزنامه ی دیگر امریکایی ماه بعد در مورد انگیزه ی تصمیم خلیل زاد نوشت:«اگر خلیل زاد قصد کرده تا خود را در انتخابات ریاست جمهوری کاندید نماید، آنرا به خاطری انجام میدهد که دیگر در ایالات متحده ی امریکا چیزی اضافی به دست آورده نمی تواند. و انگیزه ی برگشت وی به حیث رئیس جمهوری به سرزمین اصلی اش، از موقف افسانوی بین المللی اش فیض می گیرد. . . .»

اما آیا زلمی خلیل زاد واقعاً خود را نامزد انتخابات ریاست جمهوری افغانستان خواهد کرد؟ انگیزه ی او از چنین تصمیمی چه خواهد بود؟ پایه های باور او را در پیروزی بر سر انتخابات و رسیدن به مقام ریاست جمهوری افغانستان چه مؤلفه هایی تشکیل میدهند؟

هرچند زلمی خلیل زاد در برابر پرسش های پیرامون شایعه ی نامزدی خویش در انتخابات آینده ی ریاست جمهوری افغانستان پاسخ روشنی ارائه نمی کند، اما دلایل و شواهد حاکی از عدم کاندیدی او در انتخابات ریاست جمهوری افغانستان است. به نظر میرسد که خلیل زاد قبل از آنکه قصد رسیدن به مقام ریاست جمهوری را داشته باشد ترجیح میدهد تا کماکان در نقش رئیس جمهور ساز باقی بماند. اگر به قول روزنامه ی امریکایی انگیزه ی خلیل زاد را عبور از آخرین پله های تکامل در عرصه ی سیاست و اقتدار کشور متبوعش و صعود به پله های بالا تا دسترسی به رهبری دولت در کشور زادگاهش تشکیل دهد، چه چیزی صعود او راتا این پله ها تضمین می کند؟درحالیکه صعود خلیل زادبه آخرین پله ی اقتدار درکرسی ریاست جمهوری ازیکسو به کسب آراء بیشتردر انتخابات ریاست جمهوری در داخل افغانستان و از سوی دیگربه حمایت واشنگتن بر میگردد که او یگانه گزینه ی دولت ایالات متحده ی امریکا در رهبری دولت افغانستان باشد. آیا چنین چیزی واقع خواهد شد؟ آیا خلیل زاد که از مهره های زیرک سیاست خارجی امریکا محسوب می شود بدون اطمینان از حمایت دولت متبوع امریکایی خویش و باور به کسب آراء مردم زادگاهش پا به میدان خواهد گذاشت؟ بسیار بعید به نظر می رسد که خلیل زاد در فضای عدم اطمینان قبلی به چنین قماری دست بزند.

هنوز هیچ نشانی وجود ندارد که خلیل زاد از سوی حلقه های اصلی و مؤثر قدرت در امریکا کاندید مورد نظر امریکایی ها در انتخابات ریاست جمهوری افغانستان باشد. آشکار شدن نامزدی رئیس جمهور کرزی در انتخابات آینده چنین احتمالی را بیشتر از قبل ضعیف ساخت. از یکسو کرزی بدون چراغ سبز امریکایی ها مبتنی بر حمایت از او به عنوان کاندید مورد نظر آنها تصمیم خود را از نامزدی اعلان نمی کرد و از سوی دیگر خلیل زاد با موجودیت کرزی به عنوان فرد مورد نظر و حمایت امریکا هیچگاه وارد میدان انتخابات نخواهد شد.

هرچند برخی از تحلیلگران به این نظر اند که خلیل زاد با برخورداری از حمایت دولت امریکا در رسیدن به ریاست جمهوری افغانستان به آسانی می تواند آراء بیشتر از هر کاندید دیگر بدست بیاورد. حتی این افراد معتقد اند که آراء مردم در انتخابات اول ریاست جمهوری به حامد کرزی در واقع رأی برای امریکا بود. برخی حتی از موجودیت این ذهنیت سخن می گویند که تعدادی از مردم در افغانستان خلیل زاد را به خاطر تابعیت امریکایی و موقعیتش در دستگاه اقتدار امریکا نسبت به کاندید دیگر ترجیح بدهند. بر مبنای این دیدگاه در حالیکه افغانستان در تصرف و سلطه ی امریکا قرار دارد و بدون کمک مالی و نظامی امریکا و جهان غرب دولتی در این کشور دوام آورده نمی تواند و هر رئیس جمهوری در واقع رئیس جمهور دست نشانده و دست نگر امریکا است پس چرا به جای هر کس دیگر یک امریکایی افغان تبار چون خلیل زاد رئیس جمهور نباشد که برای ثبات و پیشرفت در افغانستان کمک بیشتر امریکایی ها را به دست بیاورد. صرف نظر ازاینکه این دیدگاه تاچه حدی باواقعیت های نهفته درجامعه ی افغانستان و در میان افکارعمومی همخوانی دارد، جهت معکوس این احتمال را در نامزدی خلیل نیز می توان مورد توجه قرار داد. از این ها که بگذریم به نظر می رسد نامزدی خلیل زاد در ریاست جمهوری افغانستان برای امریکایی ها درد سر ساز باشد. خلیل زاد در دوران نمایندگی و سفارتش در افغانستان روابط متشنج و غیر دوستانه با پاکستان داشت. در حالیکه واشنگتن به روابط و نزدیکی خود با پاکستان اهمیت زیاد میدهد، حضور خلیل زاد در مقام رهبری دولت افغانستان می تواند در روابط و نزدیکی اسلام آبادوواشنگتن دردسرسازوخطرناک باشد. برخی ازتحلیلگران بسوی زلمی خلیل زاد به عنوان سیاستمدار قومگرا نگاه می کنند که اندیشه ها و تمایلات ناسیونالیزم اتنیکی وی در افغانستان و پاکستان دشواری های بیشتری را ایجاد خواهد کرد.

در حالیکه احتمال نامزدی خلیل زاد در انتخابات ریاست جمهوری افغانستان بسیار ضعیف است، اما خلیل زاد کماکان به حیث فرد مقتدر و مؤثر در سیاست افغانی امریکاباقی خواهد ماند. او در حمایت از رئیس جمهور آینده و حکومت آینده نقش مهمی ایفا خواهد کرد. او همچنان در پشت صحنه ی سیاست امریکایی در مورد افغانستان شخصیت وزیر ساز خواهد بود. هنوز هیچ عنصر و چهره ی دیگری از افغانستان چه با تابعیت امریکایی در داخل امریکا و چه به عنوان سیاست مدار افغان در حاکمیت افغانستان و بیرون از حاکمیت در میان احزاب و گروه های سیاسی و اجتماعی کشور جای خلیل زاد را در اثر گزاری بروی سیاست امریکا در مورد افغانستان نگرفته اند. جبهه ی ملی و رهبران این جبهه مورد اعتماد امریکایی ها قرار ندارد و حتی بسیاری از دست اندرکاران و فعالان جبهه ی مذکور برای نشستن بر سفره ی قدرت سیاسی و جلب حمایت و اعتماد امریکا دست نگر و محتاج خلیل زاد اند.

حامد کرزی:

حامدکرزی بروز بیست و پنجم حمل 1387(13اپریل 2008) نامزدی خود را در انتخابات سال آینده ی ریاست جمهوری مورد تأیید قرار داد. او مثل همیشه با زبان ساده و عامیانه و با شوخی و طنز گفت که ریاست جمهوری را «حالا الا دادنیش نیستم». و اما نکته ی قابل بحث و پرسش این است که چرا رئیس جمهور کرزی به قول خودش ریاست جمهوری را "الا دادنی" نیست؟ لحن گفتار او در ترک نکردن کرسی ریاست جمهوری که با نامزدی مجدد خود قصدِ ماندن به این کرسی را دارد بیانگر اطمینان و اعتماد او به پیروزی در انتخابات سال آینده ی ریاست جمهوری است. ریشه های این اطمینان به چه بر میگردد؟ آیا او در انتخابات نامبرده برنده خواهد شد؟ چه تصویر دقیق و واقعی را از سیاست و عملکرد سیاسی او در سالهای حاکمیت و رهبری اش تا کنون می توان ارائه کرد؟ زمینه های مساعد درجهت پیروزی کرزی در انتخابات ریاست جمهوری چه خواهد بود؟

مسلماً در پاسخ به پرسش های بالا دیدگاه هاو تحلیل های مختلفی از سوی صاحب نظران و تحلیلگران ارائه می شود. ولیکن ممکن است نکته ی مورد اتفاق در این دیدگاه ها نهفته در ریشه ها و انگیزه های اطمینان کرزی از پیروزی خود در دومین انتخابات ریاست جمهوری باشد. ریشه های این اطمینان را باید در باور رئیس جمهور کرزی به تداوم حمایت امریکایی ها و متحدان بین المللی امریکا از او به عنوان رئیس جمهور برحال و آینده ی افغانستان جستجو کرد. آیا کرزی چنین اطمینانی را به دست آورده است؟ هرچند شواهد روشنی مبنی بر حمایت امریکایی ها از رئیس جمهور کرزی در انتخابات آینده ی ریاست جمهوری افغانستان وجود ندارد، اما علایمی نیز وجود ندارد که واشنگتن فرد دیگری را به جانشینی موصوف برگزیده باشد.

یکی از نکات مهم و قابل بحث در مورد مشارکت کرزی به عنوان کاندید در انتخابات ریاست جمهوری به کسب آراء مردم در داخل افغانستان بر میگردد. برخی از تحلیل گران به این باور هستند که پیروزی و شکست موصوف در کسب آراء مردم وابسته به هویت و موقعیت نامزد های رقیب او در انتخابات است. مشارکت افرادی چون علی احمد جلالی و مصطفی ظاهر در رقابت انتخابات ریاست جمهوری می تواند چالش جدی برای او باشد. برخی هم کارکردهای او را در سالهای اقتدارش عامل تعین کننده در جلب آراء مردم می دانند.

و اما توانایی های شخصی رئیس جمهور کرزی به عنوان سیاستمداری که شش سال است در رهبری دولت افغانستان قرار دارد در انتخابات آینده ی ریاست جمهوری چیست؟ برخی از تحلیل گران او را یک سیاستمدار سطحی نگر، عاطفی و ناکام می پندارند. بر مبنای این تحلیل، رئیس جمهور کرزی در سالهای حاکمیت خویش علی رغم برخورداری از حمایت گسترده ی بین المللی و سرازیر شدن ملیارد ها دالر هیچ مؤفقیت چشمگیر در عرصه های مختلف بازسازی و نوسازی افغانستان نداشته است. همچنان او در ایجاد اداره ی سالم و استحکام ثبات درکشور، زمام دار ناتوان و نامؤفق ارزیابی می شود. ضعف ها و ناتوانی های موصوف در سالهای رهبری و زمام داری اش مؤفقیت او را در جلب آراء مردم تضعیف می کند.

برخی از کرزی تصویر یک سیاستمدار مدبر و مؤفق را در مقام رهبری دولت ترسیم می نمایند. حتی ناتوانی او را در تأمین و استحکام ثبات نه ناشی از ضعف سیاست او بلکه زاییده ی سیاست های پیچیده و دوپهلوی ایالات متحده ی امریکا و انگلستان و تدوام دخالت پاکستان در سایه ی این سیاست تلقی می کنند. در حالیکه شکل گیری مجدد نیروهای طالبان پس از فروپاشی و بازگشت دوباره ی آنها در افغانستان به خصوص در ولایات جنوب نشانه های آشکار ناکامی رئیس جمهور کرزی در عرصه ی تأمین امنیت و ثبات تلقی می شود؛ اما برخی ها به این باور اند که آرایش دوباره ی نظامی طالبان و گسترش فزاینده ی بی ثباتی و جنگ از سوی آنها بیشتر به دخالت پاکستان و سیاست امریکایی ها در تداوم این بی ثباتی بر میگردد. هرچند که سیاست کرزی در مورد بازگشت به منازعه ی دیورند به عنوان یکی از عوامل مهم در تشدید انگیزه های دخالت پاکستان قابل بررسی می باشد. آنهاییکه انگشت اتهام را در تدوام بحران بی ثباتی بسوی امریکامی گیرند از ضرورت واشنگتن به دشمن بالفعل در میدان مبارزه سخن می گویند تا حضور و سلطه ی امریکایی ها در بسیاری از نقاط جهان از جمله در افغانستان توجیه شود.

صرف نظر از نظریات مختلفی که در مورد رئیس جمهورکرزی ارائه می شود و صرف نظر از ناکامی و ضعف او در عرصه ی بازسازی و پیشرفت اقتصادی و اجتماعی افغانستان، کرزی در مسند رهبری دولت از زاویه ی توانایی و مهارت سیاسی، نه یک سیاستمدار سطحی نگر و ناکام بلکه یک سیاستمدار زیرک و مؤفق و دارای قدرت فراوان و چشمگیر در بازیگری های سیاسی و درمیدان رهبری دولت است. وقتی موصوف در روزهای پس از فروپاشی رژیم طالبان از قندهار به کابل پایتخت افغانستان آمد چیزی بیشتر از "پتوی" که به اطراف بدنش پیچانیده بود نداشت. او رهبری دولت را در میان رهبران جبهه ی متحد مخالف طالبان آغاز کرد. امنیت او را نیروهای محافظ احمدشاه مسعود تأمین میکردند که از سوی محمدقسیم فهیم برای حفاظتش گماشته شده بودند. همه چیز در دست رهبران جبهه ی متحد قرار داشت که در نخستین کابینه ی دوره ی مؤقت تمام ارگانهای دفاعی و امنیتی از وزارت دفاع تا وزارت داخله و ریاست امنیت ملی و وزارت خارجه را در انحصار خود گرفتند. در بسیاری از ولایات نیز نیروهای آنها حاکم بود. در آن ایام کرزی بیشتر به سلاطین و خلفای اسیر در چنگال فرماندهان و نظامیان ترکی دستگاه سلطنت و خلافت مشابهت داشت. اما کرزی پیوسته و به سرعت، ابتکار رهبری و مدیریت را به دست گرفت. او تمام افراد و نیروهای را که روزی دست نگر آنها بود کنار زد. پروسه ی تدوین و تصویب قانون اساسی را با مهارت شگفت آوری در جهت ایجاد نظام ریاستی که حتی نامزدی خود را در اولین انتخابات ریاست جمهوری به آن مشروط کرده بود، به انجام رساند . جبهه ی متحد ضد طالبان را که به زعم خودشان کرزی را در دستان مقتدر خود داشتند و بقای خود را برای همیشه در قدرت تضمین شده احساس می نمودند نه تنها تضعیف کرد و متلاشی ساخت، بلکه با سیاست مدبرانه و دقیق یکی را توسط دیگری از مشارکت در قدرت کنار زد، برخی را از رده های پایین این جبهه در پله های بلند قدرت کشاند تا هسته و محوریتی شکل گرفته در سالهای دشوار جنگ و مقاومت متلاشی و مضمحل شود. در حالیکه با انتخاب احمد ضیاء مسعود به حیث معاون اول خود مارشال فهیم را از تمام عرصه ی حضور در قدرت محروم ساخت، جانشین او را بعد از تصویب قانون اساسی جدید از لحاظ صلاحیت و مشارکت در قدرت چنان در تنگنا و انزوا قرار داد که برای تقرر سکرتر خود به فرمان رئیس جمهور محتاج باشد. این تنگنا و انزوا، معاون اول ریاست جمهوری را که استراتیژی کاری خود را در کرسی معاونیت بر مبنای رضایت و خشنودی رئیس جمهور بنا کرده بود سرانجام سرخورده و خشمگین ساخت و بسوی عضویت در رهبری اپوزیسیون سیاسی دولت در جبهه ی ملی برد.

مهارت و مؤفقیت سیاسی و توانایی مدیریت و رهبری رئیس جمهور کرزی تنها به اقدامات مذکور محدود نماند. او با تشکیل کمسیون مستقل حقوق بشر و سپس توافق با فعالیت پروژه ی عدالت انتقالی حتی راه را در آینده بروی مزاحمین اقتدار خود ناهموار و خطرناک ساخت. در گزارشی که از طریق این پروژه تهیه شد هفتصد تن از قوماندانان اسبق مجاهدین به شمول تمام رهبران جبهه ی متحد در معرض اتهام جنایت جنگی و نقض حقوق بشر قرار گرفتند . هرچند از چاپ و نشر این گزارش عجالتاً صرف نظر شد اما این گزارش که با اسناد و اظهار نظر صدها تن از شاهدان عینی و مصدومین جنگ های گذشته تهیه و تنظیم شده است به عنوان نقطه ی فشار و گرز آهنی بر سر بسیاری از رهبران و فرماندهان مجاهدین و شماری از اعضای حزب دموکراتیک خلق قرار دارد.

یکی دیگر از موفقیت های کرزی به مثابه ی یک سیاستمدار مؤفق و حاکم بر بسیاری از قواعد در بازی های سیاسی، توانایی او در کنترول پارلمان و استخدام پارلمان در جهت خاست هایش بر میگردد. درحالی که بسیاری از تحلیل گران و آگاهان امور بسوی پارلمان به ویژه بسوی ولسی جرگه به عنوان یک نهاد قانونمند در جهت ایجاد توازن و تعادل در قدرت سیاسی کشور می نگرستند و به ویژه نقش آن را در کنترول و مهار رئیس جمهور و حکومتش مؤثر ارزیابی میکردند؛ اما رئیس جمهور کرزی نه تنها با بی اثر کردن ونادیده گرفتن برخی ازفیصله های ولسی جرگه ازاین نقش مجلس مذکور جلوگیری کردبلکه اکنون ولسی جرگه ودرمجموع هردو مجلس پارلمان بمثابه ی ابزاری در دستان مقتدر رئیس جمهور و حکومت او قرار دارند.

نکته ی بسیار مهم دیگر در مؤفقیت سیاسی کرزی حمایت جامعه ی بین المللی از او در کرسی اقتدار است. او علی رغم هرگونه ضعف و ناکامی که برایش نسبت داده می شود همچنان حمایت امریکا، جهان غرب و حتی کشورهای مخالف امریکا چون ایران را در منطقه با خود دارد. هیچ نشان و شواهدی به ملاحظه نمی رسد که حامیان خارجی دولت در افغانستان از فرد دیگری به عنوان رئیس جمهور و زمام دار آینده ی این کشور به جای کرزی حمایت کنند. معهذا به نظر می رسد که پیروزی کرزی در انتخابات آینده یک امر مسجل باشد.

سایر کاندیدها:

شاید کاندید های بیشتری سوا از افرادی که احتمال و عدم احتمال نامزدی و پیروزی آنها در انتخابات ریاست جمهوری به بحث و بررسی گرفته شد وارد میدان انتخابات شوند. اما در میان هر نامزد انتخابات ریاست جمهوری، فرد و یا افرادِ متعلق به گروه های چپ به ویژه اعضای حزب دموکراتیک خلق که یک و نیم دهه در حاکمیت افغانستان قرار داشتند مهم میباشد. هنوز هیچ کسی از اعضای سابق حزب مذکور و دو جناح اصلی پرچم و خلق آن حزب که اکنون در گروه ها و احزاب متعدد با نام و خط مشی جدید منقسم شده اند خود را نامزد ریاست جمهوری نکرده اند. گاهی شایعاتی از نامزدی برخی از چهره های اسبق حزب مذکور که در سیاست فعلی کشور چه در پارلمان و چه در احزاب سیاسی فعال اند نام برده می شود. ناتوانی جبهه ی ملی که برخی از اعضای اسبق حزب دموکراتیک خلق در آن عضویت دارند آنها را در حالتی قرار میدهد که به معرفی یک نامزد احساس نیاز کنند. در حالیکه تفرق و چندگانگی در حزب مذکور که ریشه اش به رقابت ها و خصومت های گسترده ی ذات البینی در حزب مذکور بر میگردد مانع دستیابی آنها به این نیاز می شود. البته مشکل نیروها و گروه های چپ دیروز افغانستان به خصوص حزب حاکم قبلی دموکراتیک خلق تنها به این تشتت و خصومت حلاصه نمی شود. آنها علی رغم مخالفت شان با القاعده، طالبان و بنیادگرایی اسلامی که با امریکایی ها وجه مشترک می یابند، مورد اعتماد امریکایی ها قرار ندارند. از سوی دیگر مشکل آنها به داخل جامعه ی افغانستان نیز بر میگردد که با توجه به عملکرد شان در دوران حاکمیت و حوادث این دوران که نیروهای شوروی افغانستان را در جهت تحکیم و بقای حاکمیت حزب مذبور مورد تجاوز و اشغال نظامی قرار داد نظر نامساعدی در مورد آنها وجود دارد. علی رغم همه ی این نکات، نفوذ آنها در داخل جامعه به خصوص در جامعه ی شهری افغانستان قابل ملاحظه است. معرفی یک کاندید مشترک از سوی حزب متلاشی شده ی چپ حاکم در دهه ی هشتاد می تواند آزمایشی برای بازگشت آن حزب حتی در هویت و هیئت نو در صحنه ی سیاست افغانستان باشد. هر چند که با توجه به عناد و خصومت درونی فراکسیونهای مختلف این حزب وقوع چنین احتمال منتفی تلقی می شود. علی رغم وقوع چنین اتفاقی، پیروزی کاندید آنها در انتخابات ریاست جمهوری و باز گشت چپ حاکم دیروز به قدرت سیاسی نامحتمل و غیر عملی است.

برگرفته از سرنوشت

پاسخ به یک سئوال

shirdagh84 — Tue, 10 Jun 2008 05:23:15 GMT

خدمت تمام دوستان عزیز

درباره مدرسه سرکاری شیرداغ باید خدمت همگی عرض کنم که تمام مراحل اداری آن به اتمام رسیده است و اکنون این مدرسه به تدارکات رفته است تا اعلام و با شرکتهای ساختمانی قرار داد شود و در این زمینه نگرانی زیاد وجود و انتظار می رود که کار عملی آن به زودی شروع شود و تمام